Nie piszę bo nie wyrabiam.
Generalnie jest do przodu. Współpraca z naszymi terapeutami od PECS-ów układa nam się pięknie. Jędrek robi szereg małych kroczków do przodu, które cieszą nas niezmiernie.
Chciałabym usiąść i to wszystko opisać, to, co zmieniło się w Jędrka i naszym życiu od miesiąca. Tylko na razie nie mam ani tyle czasu ani spokoju, by to przeanalizować i zrobić. Generalnie posuwamy się powolutku do przodu w komunikowaniu się za pomocą PECS (aktualnie ćwiczymy fazę III A i B - różnicowanie obrazków) oraz wprowadzamy pewne zmiany w naszym życiu, zachowaniu Jędrka. Z rzeczy, które mnie niezmiernie cieszą są to następujące fakty:
- Jędrek często sam z siebie daje PECS-y by coś nam zakomunikować. Robi to, gdy chce poprosić o konkretną rzecz i niekonkretną (np. w stylu, pozwól mi na to, albo nie chcę tego).
- udało nam się zmienić jego brzydkie przyzwyczajenie jedzenia na chodząco. Teraz je tylko przy stole i nawet nie tak często trzeba mu przypominać, że jemy przy stole
- nie ma awantur porannych:)
- na podwórku, w szkole nie ucieka, chodzi za rękę
- lepiej współpracuje przy myciu rąk
Dla mnie to bardzo bardzo dużo. I widzę jeszcze oczywiście całą masę rzeczy do zrobienia, zmienienia. I patrzę na to optymistycznie, że powoli z pomocą Magdy i Andrzeja (no i Marka!:) nam się uda.
Aktualnie np. spisujemy i opisujemy jego trudne zachowania. Magda będzie to potem analizować i mam nadzieję, że uda nam się coś sensownego z tym zrobić. Znaleźć funkcję tych zachowań i zamienić je na zachowania akceptowalne pełniące podobną funkcję. Odkąd doświadczyłam, że "sztuczki" Magdy (oparte na behawioryźmie funkcjonalnym) działają (na przykładzie poradzenia sobie z rannymi awanturami) - zaczęłam być fanką behawioryzmu. Naprawdę niegłupie są pewne idee tego nurtu:)
Więc mam nadzieję, ze uda nam się również zrobić coś z nową pasją Jędrka - rwaniem książek. Kto mnie zna osobiście, to wie, że ja książki kocham i ciężko mi znieść tą nową pasję syna.
sobota, 21 kwietnia 2012
poniedziałek, 9 kwietnia 2012
Magda spadła mi z nieba
Gdy byłam dwa miesiące temu na szkoleniu PECS prowadzonym przez panią Magdę Kaźmierczak, bardzo mi się ono podobało i pomyślałam sobie, że chciałabym wprowadzić pewne elementy PECS w życie Jędrka. Andrzej porozmawiał wtedy z panią Magdą i padła propozycja, że może mogłaby przyjechać do nas w marcu i poobserwować Jędrka w domu, w szkole, coś nam poradzić na jego trudne zachowania. Uważni czytelnicy wiedzą, że do tego doszło, że pani Magda była u nas 3 dni. Teraz mogę się przyznać, że wiązałam z tą wizytą i obawy i nadzieje. Zdążyłam się wcześniej zorientować, że PECS oparty jest na behawioryzmie funkcjonalnym, a przecież behawioryzmem mnie straszono. Terapeuci pracujący Metodą Krakowską są mu bardzo przeciwni. Ja również zdążyłam się zorientować, że te dwie metody ze sobą kompletnie nie współgrają. Niemniej pokusa by przyjechał ktoś i spróbował nam pomóc w trudnych zachowaniach Jędrka była zbyt silna bym miała zrezygnować, się przestraszyć. Trochę się bałam, że jak przyjedzie pani Magda, to ja już będę zobligowana wprowadzać ten PECS, czy mi to będzie do końca pasowało, czy nie. A tymczasem, ten ich przyjazd to było tak cudowne doświadczenie, że absolutnie szczerze mówię - nie wiązał się z żadnym stresem, niezręcznością itd. Magda z Markiem są cudownymi ludźmi. I mamy z nimi piękne zdjęcie.
Na razie do obejrzenia na ich stronie na facebooku. Można tam też obejrzeć filmik z Andy Bondy i Lori Frost z ich wizyty w TV. Jak przyjedzie Andrzej wklei tu zdjęcie i filmik [na razie nic z tego - kompletny brak czasu].
Minęło już prawie 3 tygodnie od wizyty Magdy i Marka u nas, a ja wciąż jestem nimi zafascynowana. I to coraz bardziej. Jestem w stałym kontakcie mailowo - telefonicznym z Magdą. Wspiera mnie bardzo, pomaga, prowadzi, daje dobre skuteczne rady. Nie chciałbym zapeszyć, ale wygląda na to, że udało jej się zidentyfikować przyczynę porannych Jędrka awantur i ją zneutralizować. Od tygodnia nie mamy porannych awantur, które mnie wykańczały emocjonalnie. Co ważniejsze, wiem, że nawet jeśli ten czy inny problem się pojawi, Magda mi pomoże znaleźć przyczynę i sposób na to.
Teraz już wiem na pewno, chcę PECS, chcę behawioryzm funkcjonalny. To ma sens, to jest skuteczne. Nie chcę walczyć z Jędrkiem, wykańczać siebie i jego. Chcę by nam było dobrze razem. Chcę w terapii Jędrka skupiać się na komunikacji i zachowaniach funkcjonalnych, tzn. takich które mają bezpośrednie przełożenie na życie, a nie zadania dla robienia zadań, które nam nijak życia nie ułatwiają.
Jędrek jest przeszczęśliwy, gdy chce się z nami bawić, my wyciągamy rękę, a on leci do swojej książki po obrazek. Szuka książki, znajduje ją ukrytą pod czymś, odwraca, odrywa obrazek. Żadne przeszkody go nie zniechęcają.
A Magda ... Magda spadła mi z nieba. Ja znowu ufam terapeucie, mam się na czym oprzeć i czuję się tak cudownie zaopiekowana. Każdemu rodzicowi życzę.
Na razie do obejrzenia na ich stronie na facebooku. Można tam też obejrzeć filmik z Andy Bondy i Lori Frost z ich wizyty w TV. Jak przyjedzie Andrzej wklei tu zdjęcie i filmik [na razie nic z tego - kompletny brak czasu].
Minęło już prawie 3 tygodnie od wizyty Magdy i Marka u nas, a ja wciąż jestem nimi zafascynowana. I to coraz bardziej. Jestem w stałym kontakcie mailowo - telefonicznym z Magdą. Wspiera mnie bardzo, pomaga, prowadzi, daje dobre skuteczne rady. Nie chciałbym zapeszyć, ale wygląda na to, że udało jej się zidentyfikować przyczynę porannych Jędrka awantur i ją zneutralizować. Od tygodnia nie mamy porannych awantur, które mnie wykańczały emocjonalnie. Co ważniejsze, wiem, że nawet jeśli ten czy inny problem się pojawi, Magda mi pomoże znaleźć przyczynę i sposób na to.
Teraz już wiem na pewno, chcę PECS, chcę behawioryzm funkcjonalny. To ma sens, to jest skuteczne. Nie chcę walczyć z Jędrkiem, wykańczać siebie i jego. Chcę by nam było dobrze razem. Chcę w terapii Jędrka skupiać się na komunikacji i zachowaniach funkcjonalnych, tzn. takich które mają bezpośrednie przełożenie na życie, a nie zadania dla robienia zadań, które nam nijak życia nie ułatwiają.
Jędrek jest przeszczęśliwy, gdy chce się z nami bawić, my wyciągamy rękę, a on leci do swojej książki po obrazek. Szuka książki, znajduje ją ukrytą pod czymś, odwraca, odrywa obrazek. Żadne przeszkody go nie zniechęcają.
A Magda ... Magda spadła mi z nieba. Ja znowu ufam terapeucie, mam się na czym oprzeć i czuję się tak cudownie zaopiekowana. Każdemu rodzicowi życzę.
Rodzicu - bądź egoistą!
Dziś, drodzy Rodzice, chciałabym Was namówić do tego byście czasem byli egoistami. Byście potrafili o siebie zadbać. Ja się tego uczę.
Denerwuje mnie szalenie, gdy ktoś, zwłaszcza jakiś terapeuta, najeżdża na innych rodziców dzieci niepełnosprawnych. Że tego nie robią, że tamtego. Ostatnio miałam takie doświadczenia, gdy jedna pani próbowała przy mnie ponarzekać na innych rodziców. Oj, dałam ja jej do słuchu. Rodzic dziecka niepełnosprawnego ma ograniczone siły i nie musi funkcjonować zawsze na 100% i poświęcać się zawsze z całych sił terapii swego dziecka. On jest tylko człowiekiem, a nie cyborgiem. Więc jak mi na hipoterapii, "terapeutka", która prowadzi konia, a rodzic przytrzymuje dziecko i ma z nim robić zadania wymyślone przez terapeutę, poskarżyła się na innych rodziców, że oni to by najlepiej zostawili im dziecko a sami poszli gadać przez telefon, a przecież sukces terapii zależy od zaangażowania rodzica, więc jak mi tak powiedziała, to jej odpowiedziałam do słuchu, jak to powinna wyglądać profesjonalna hipoterapia. A niech się trochę zastanowi na przyszłość zanim się odezwie bez sensu.
Szanowni terapeuci, jeśli któryś mnie czyta, proszę Was bardzo, nie zrzucajcie na bary rodziców powodzenia lub niepowodzenia terapii. Oni często gonią resztką sił i potrzebują wsparcia a czasem i wyręki. A nie tego, by terapeuta im głowę suszył, albo ustawiał do pionu i strofował.
Drugi mój apel, nie do terapeutów, ale do zwykłych ludzi, co to nie wiedzą, jak się zachować wobec niepełnosprawnego dziecka i jego rodzica. Błagam, nie mówcie, gdy się zorientujecie, że dziecko nietypowe: "O, taki ładny chłopiec. A wygląda na normalnego". Nie współczujcie nam wylewnie. My tego nie potrzebujemy, to nam sprawia przykrość. Nie chcemy współczucia, chcemy normalnego traktowania - z sercem, ale bez tych niepotrzebnych achów.
I nie dziwujcie się, nie użalajcie nade mną, że zostałam na święta sama w domu (a chłopaków wysłałam do teściów). Miałam ku temu 3 ważne powody i bynajmniej nie czuję się ani pokrzywdzoną przez los, ani wyrodną matką. Miałam o tym nie pisać, by nie narażać się na komentarze, choćby myśli, typu "Ojej, co ona taka dziwna, no jak tak można?" albo "O jaka biedna, sama w święta w domu". Ale rozbawiło mnie to, że tego typu komentarze spotkały mnie tylko od osób, które nie mają niepełnosprawnego dziecka. Za to kilka moich znajomych, co to ma takowe dziecko, dowiedziawszy się o moim dość nietypowym sposobie spędzania świąt skomentowało to słowami: "Ojej, ale Ci dobrze!" I to jest właśnie różnica między nami:) Myślę zresztą, że niejedna mama zdrowych dzieci miałaby ochotę zrobić sobie takie wczasy, tylko nie ma odwagi. A ja mam. I zachęcam innych rodziców: Dbajcie o siebie. Bądźcie czasem egoistami.
Denerwuje mnie szalenie, gdy ktoś, zwłaszcza jakiś terapeuta, najeżdża na innych rodziców dzieci niepełnosprawnych. Że tego nie robią, że tamtego. Ostatnio miałam takie doświadczenia, gdy jedna pani próbowała przy mnie ponarzekać na innych rodziców. Oj, dałam ja jej do słuchu. Rodzic dziecka niepełnosprawnego ma ograniczone siły i nie musi funkcjonować zawsze na 100% i poświęcać się zawsze z całych sił terapii swego dziecka. On jest tylko człowiekiem, a nie cyborgiem. Więc jak mi na hipoterapii, "terapeutka", która prowadzi konia, a rodzic przytrzymuje dziecko i ma z nim robić zadania wymyślone przez terapeutę, poskarżyła się na innych rodziców, że oni to by najlepiej zostawili im dziecko a sami poszli gadać przez telefon, a przecież sukces terapii zależy od zaangażowania rodzica, więc jak mi tak powiedziała, to jej odpowiedziałam do słuchu, jak to powinna wyglądać profesjonalna hipoterapia. A niech się trochę zastanowi na przyszłość zanim się odezwie bez sensu.
Szanowni terapeuci, jeśli któryś mnie czyta, proszę Was bardzo, nie zrzucajcie na bary rodziców powodzenia lub niepowodzenia terapii. Oni często gonią resztką sił i potrzebują wsparcia a czasem i wyręki. A nie tego, by terapeuta im głowę suszył, albo ustawiał do pionu i strofował.
Drugi mój apel, nie do terapeutów, ale do zwykłych ludzi, co to nie wiedzą, jak się zachować wobec niepełnosprawnego dziecka i jego rodzica. Błagam, nie mówcie, gdy się zorientujecie, że dziecko nietypowe: "O, taki ładny chłopiec. A wygląda na normalnego". Nie współczujcie nam wylewnie. My tego nie potrzebujemy, to nam sprawia przykrość. Nie chcemy współczucia, chcemy normalnego traktowania - z sercem, ale bez tych niepotrzebnych achów.
I nie dziwujcie się, nie użalajcie nade mną, że zostałam na święta sama w domu (a chłopaków wysłałam do teściów). Miałam ku temu 3 ważne powody i bynajmniej nie czuję się ani pokrzywdzoną przez los, ani wyrodną matką. Miałam o tym nie pisać, by nie narażać się na komentarze, choćby myśli, typu "Ojej, co ona taka dziwna, no jak tak można?" albo "O jaka biedna, sama w święta w domu". Ale rozbawiło mnie to, że tego typu komentarze spotkały mnie tylko od osób, które nie mają niepełnosprawnego dziecka. Za to kilka moich znajomych, co to ma takowe dziecko, dowiedziawszy się o moim dość nietypowym sposobie spędzania świąt skomentowało to słowami: "Ojej, ale Ci dobrze!" I to jest właśnie różnica między nami:) Myślę zresztą, że niejedna mama zdrowych dzieci miałaby ochotę zrobić sobie takie wczasy, tylko nie ma odwagi. A ja mam. I zachęcam innych rodziców: Dbajcie o siebie. Bądźcie czasem egoistami.
niedziela, 8 kwietnia 2012
W Czarnym Lesie
Pierwszy tydzień kwietnia Jędrek spędził na turnusie w Czarnym Lesie, tam gdzie spędził 1/4 roku w ubiegłym roku szkolnym. W tym byliśmy dopiero po raz drugi. W Czarnym Lesie zmiany, nie ma tymczasowo Asi. Jędrek też miał okazję poznać nową sympatyczną panią Dorotę, która wkrótce zastąpi panią Sylwię i się przyuczała do tej roli.
Jędrkowi w Czarnym Lesie było dobrze. Jest przyzwyczajony do miejsca, wszystko jest poukładane, dużo zajęć, pewien rytm dnia. A i miejsce fajne, spokojne. Warunki bytowania bardzo dobre, wygodne. Plac zabaw - zaliczony:) Tylko na zajęciach Jędrek nie zawsze był zadowolony. Złościł się. Nie wiem, czy to było dla niego za trudne, czy ten styl pracy mu nie pasował, ale czasami wchodził na zajęciach w trudne zachowania, w agresję i to mnie martwiło. Szymon, który obecnie zajmuje się na turnusach pracą logopedyczną, ćwiczył z Jędrkiem parskanie, próbowali mówić R, ale to okazało się dla Jędrka jeszcze za trudne. Aneta robiła zajęcia edukacyjne, ale tym razem Jędrek niechętnie z nią współpracował - zwłaszcza na zadaniach z napisami, jakby miał tego dość. Dopiero na zadaniach - zabawach (typu wysusz lali włosy, daj jej pić itd), znacznie lepiej współpracował, widać było, że mu się to podobało i nawet mnie zaskoczył, że to robił całkiem nieźle (kiedyś był do tego kompletnie drewniany i nieobecny). Ale najbardziej to chyba Jędrek lubił zajęcia z panią Agnieszką -fizjoterapeutką (masaże, dociski + przyjemna muzyczka i miła pani). Jędrek się kładł i był cały happy. A mamusia wraz z nim, widząc, że dziecku dobrze.
Jędruś na turnusie był grzeczny, oprócz dwóch początkowych awanturek, które mi urządził (ale chyba nawet wiem, dlaczego:) Dobrze nam tam było razem, ale też Jędrek chętnie wrócił do domu i bardzo się ucieszył na spotkanie z tatą i bratem.
Jędrkowi w Czarnym Lesie było dobrze. Jest przyzwyczajony do miejsca, wszystko jest poukładane, dużo zajęć, pewien rytm dnia. A i miejsce fajne, spokojne. Warunki bytowania bardzo dobre, wygodne. Plac zabaw - zaliczony:) Tylko na zajęciach Jędrek nie zawsze był zadowolony. Złościł się. Nie wiem, czy to było dla niego za trudne, czy ten styl pracy mu nie pasował, ale czasami wchodził na zajęciach w trudne zachowania, w agresję i to mnie martwiło. Szymon, który obecnie zajmuje się na turnusach pracą logopedyczną, ćwiczył z Jędrkiem parskanie, próbowali mówić R, ale to okazało się dla Jędrka jeszcze za trudne. Aneta robiła zajęcia edukacyjne, ale tym razem Jędrek niechętnie z nią współpracował - zwłaszcza na zadaniach z napisami, jakby miał tego dość. Dopiero na zadaniach - zabawach (typu wysusz lali włosy, daj jej pić itd), znacznie lepiej współpracował, widać było, że mu się to podobało i nawet mnie zaskoczył, że to robił całkiem nieźle (kiedyś był do tego kompletnie drewniany i nieobecny). Ale najbardziej to chyba Jędrek lubił zajęcia z panią Agnieszką -fizjoterapeutką (masaże, dociski + przyjemna muzyczka i miła pani). Jędrek się kładł i był cały happy. A mamusia wraz z nim, widząc, że dziecku dobrze.
Jędruś na turnusie był grzeczny, oprócz dwóch początkowych awanturek, które mi urządził (ale chyba nawet wiem, dlaczego:) Dobrze nam tam było razem, ale też Jędrek chętnie wrócił do domu i bardzo się ucieszył na spotkanie z tatą i bratem.
sobota, 7 kwietnia 2012
Plan zajęć Jędrka w marcu 2012
Marzec mieliśmy burzliwy i pełen wrażeń, zwłaszcza końcówkę.
W szkole nie było Jędrka pani, więc miał zastępstwo. W sumie w szkole miał
- 12 lekcji z edukacji wczesnoszkolnej (11 z panią zastępującą + 1 ze swoją panią)
- 12 lekcji w ramach rewalidacji z inną Izą
- 4 lekcje z komunikacji alternatywnej
- 2 lekcje angielskiego
oraz z klasą:
- 2 lekcje informatyki
- 2 lekcje religii
+ 1 wyjście do filharmonii z klasą III
W sumie: 30 lekcji indywidualnych, 4 z klasą i 1 wyjście. Teoretycznie powinien mieć 13 godzin tygodniowo, czyli jak obliczyłam miał z tego ok. 67 %. Tak to jest w szkole, ciągle czegoś nie ma.
Po szkole:
- 16 wyjść na basen (12 ze START-u, 4 z TWzK)
- 5 zajęć - zabiegów z fizjoterapeutą (START)
- 5 zajęć z logopedą w poradni logopedycznej
- 4 zajęcia grupowe art-terapia ze stowarzyszenia "Jeden Świat"
- 3 zajęcia z SI (z RMW)
- 3 zajęcia z pedagogiem (z RMW)
- 1 zajęcia grupowe art-terapia z KTA
- 1 wizyta diagnostyczna u psychologa (w Poradni dla osób z autyzmem)
- 1 zajęcia z pedagogiem od komunikacji alternatywnej (PECS)
+ i przed wszystkim
- 3 dni z ekipą PECS i rozpoczęcie pracy z PECS (komunikacja za pomocą wymiany obrazka) oraz metodą behawioryzmu funkcjonalnego
Tak, znaczącym wydarzeniem w tym miesiącu (a myślę, że nie tylko w tym) było nasze spotkanie z Magdą i z PECS. Mam nadzieję, że to początek lepszego życia Jędrka i z Jędrkiem:) Już widzę pozytywne zmiany.
Oprócz tego zapisaliśmy się jeszcze na grupowe zajęcia plastyczno-ruchowe (zwane przeze mnie art-terapią) w KTA. A miałam nic już nie dorzucać, ech. Ale trudno było się powstrzymać. Zajęcia prowadzi nasza pani Kasia (wespół w zespół z inną panią) i dzieci są na nich bez rodziców - fajna sprawa dla Jędrka.
W szkole nie było Jędrka pani, więc miał zastępstwo. W sumie w szkole miał
- 12 lekcji z edukacji wczesnoszkolnej (11 z panią zastępującą + 1 ze swoją panią)
- 12 lekcji w ramach rewalidacji z inną Izą
- 4 lekcje z komunikacji alternatywnej
- 2 lekcje angielskiego
oraz z klasą:
- 2 lekcje informatyki
- 2 lekcje religii
+ 1 wyjście do filharmonii z klasą III
W sumie: 30 lekcji indywidualnych, 4 z klasą i 1 wyjście. Teoretycznie powinien mieć 13 godzin tygodniowo, czyli jak obliczyłam miał z tego ok. 67 %. Tak to jest w szkole, ciągle czegoś nie ma.
Po szkole:
- 16 wyjść na basen (12 ze START-u, 4 z TWzK)
- 5 zajęć - zabiegów z fizjoterapeutą (START)
- 5 zajęć z logopedą w poradni logopedycznej
- 4 zajęcia grupowe art-terapia ze stowarzyszenia "Jeden Świat"
- 3 zajęcia z SI (z RMW)
- 3 zajęcia z pedagogiem (z RMW)
- 1 zajęcia grupowe art-terapia z KTA
- 1 wizyta diagnostyczna u psychologa (w Poradni dla osób z autyzmem)
- 1 zajęcia z pedagogiem od komunikacji alternatywnej (PECS)
+ i przed wszystkim
- 3 dni z ekipą PECS i rozpoczęcie pracy z PECS (komunikacja za pomocą wymiany obrazka) oraz metodą behawioryzmu funkcjonalnego
Tak, znaczącym wydarzeniem w tym miesiącu (a myślę, że nie tylko w tym) było nasze spotkanie z Magdą i z PECS. Mam nadzieję, że to początek lepszego życia Jędrka i z Jędrkiem:) Już widzę pozytywne zmiany.
Oprócz tego zapisaliśmy się jeszcze na grupowe zajęcia plastyczno-ruchowe (zwane przeze mnie art-terapią) w KTA. A miałam nic już nie dorzucać, ech. Ale trudno było się powstrzymać. Zajęcia prowadzi nasza pani Kasia (wespół w zespół z inną panią) i dzieci są na nich bez rodziców - fajna sprawa dla Jędrka.
piątek, 6 kwietnia 2012
Na niebiesko
Od poniedziałku jestem z Jędrkiem na turnusie w Czarnym Lesie i codziennie zerkam na bloga w oczekiwaniu na relację z poniedziałkowej białostockiej akcji z okazji naszego niebieskiego dnia (Światowego Dnia Wiedzy na temat Autyzmu). A tu nic. Więc choć wiedza ma niepełna na ten temat, muszę męża sprowokować, żeby rozwinął temat - zdał relację, poprawił mnie, jeśli coś przekręcę.
A było to tak...
Mniej więcej tydzień przed owym dniem mój mąż się "zapalił" na niebiesko oczywiście. Już rok temu bardzo mu się ta akcja spodobała. Tym razem postanowił wcielić ją w życie w Białymstoku i zapalić coś na niebiesko. Padło na Ratusz. Przez tydzień latał po urzędach, sponsorach (chwała im za to, bo co innego dobre słowo, a co innego wysupłać trochę własnej kasy i nawet zezwalam mężowi memu ich tu wymienić :), zbierał ludzi, którzy zechcą się włączyć w akcję. Byli to głównie ludzie z naszego białostockiego KTA, ale też tacy, którzy z autyzmem nic wspólnego nie mają. I tu chciałabym wymienić i chwałą otoczyć kolegę męża - Wojtka bez którego to, śmiem bezczelnie twierdzić, że mój mąż mógłby zapalać na niebiesko kalki na balkonie a nie Ratusz;) Chwała mojemu mężowi, że ma takich kolegów:)
Podczas organizacji całej akcji doszło do wielu przeciwności (długo by opowiadać), ale też wielu ludzi (również urzędników) wykazało się naprawdę bardzo ludzkimi odruchami.
A jak było w poniedziałek wieczorem? Niestety na żywo tego nie widziałam. Mogę tylko wraz z Wami pooglądać zdjęcia:
Ale już po akcji dostałam od koleżanki sms, że "mam godnego podziwu męża". I odetchnęłam z ulgą, że widać klapy totalnej nie było. A jak jeszcze się dowiedziałam, że przyszło pod Ratusz sporo osób związanych z KTA i włączyli się aktywnie w akcję (wielu z nich brało w różnorodny sposób też udział w przygotowaniach), to już byłam całkiem ukontentowana i nie mam nic a nic żalu do męża o to, że zapalał Ratusz na niebiesko, a wciąż nie mamy światła w dużym pokoju (kilka dni wcześniej spadł nam z hukiem żyrandol). Ba, ja jestem z mojego męża DUMNA. A uwierzcie mi, zasłużyć na mój podziw nie tak łatwo. Zwłaszcza jak się jest moim mężem. (ps. bo wobec męża jestem bardziej wymagająca, coby była jasność jak rozumieć to zdanie).
A było to tak...
Mniej więcej tydzień przed owym dniem mój mąż się "zapalił" na niebiesko oczywiście. Już rok temu bardzo mu się ta akcja spodobała. Tym razem postanowił wcielić ją w życie w Białymstoku i zapalić coś na niebiesko. Padło na Ratusz. Przez tydzień latał po urzędach, sponsorach (chwała im za to, bo co innego dobre słowo, a co innego wysupłać trochę własnej kasy i nawet zezwalam mężowi memu ich tu wymienić :), zbierał ludzi, którzy zechcą się włączyć w akcję. Byli to głównie ludzie z naszego białostockiego KTA, ale też tacy, którzy z autyzmem nic wspólnego nie mają. I tu chciałabym wymienić i chwałą otoczyć kolegę męża - Wojtka bez którego to, śmiem bezczelnie twierdzić, że mój mąż mógłby zapalać na niebiesko kalki na balkonie a nie Ratusz;) Chwała mojemu mężowi, że ma takich kolegów:)
Podczas organizacji całej akcji doszło do wielu przeciwności (długo by opowiadać), ale też wielu ludzi (również urzędników) wykazało się naprawdę bardzo ludzkimi odruchami.
A jak było w poniedziałek wieczorem? Niestety na żywo tego nie widziałam. Mogę tylko wraz z Wami pooglądać zdjęcia:
Ale już po akcji dostałam od koleżanki sms, że "mam godnego podziwu męża". I odetchnęłam z ulgą, że widać klapy totalnej nie było. A jak jeszcze się dowiedziałam, że przyszło pod Ratusz sporo osób związanych z KTA i włączyli się aktywnie w akcję (wielu z nich brało w różnorodny sposób też udział w przygotowaniach), to już byłam całkiem ukontentowana i nie mam nic a nic żalu do męża o to, że zapalał Ratusz na niebiesko, a wciąż nie mamy światła w dużym pokoju (kilka dni wcześniej spadł nam z hukiem żyrandol). Ba, ja jestem z mojego męża DUMNA. A uwierzcie mi, zasłużyć na mój podziw nie tak łatwo. Zwłaszcza jak się jest moim mężem. (ps. bo wobec męża jestem bardziej wymagająca, coby była jasność jak rozumieć to zdanie).
niedziela, 1 kwietnia 2012
Subskrybuj:
Posty (Atom)
Kolejny ciężki rok za nami
Ostatnio pisałam ponad rok temu. Kronikarska potrzeba motywuje mnie do streszczenia tego, co się wydarzyło przez ten rok i w jakim s...
-
Cytat: mama_blanki w Dzisiaj o 12:56:29 nie wiem, skąd takie niedowierzanie w niektórych wypowiedziach, [...] tylko trzeba z dzieckiem s...
-
Ostatnio pisałam ponad rok temu. Kronikarska potrzeba motywuje mnie do streszczenia tego, co się wydarzyło przez ten rok i w jakim s...
-
To będzie bardzo trudna notatka. Notatka podsumowująco-rozliczająca naszą dotychczasową terapię. Czuję się w obowiązku o tym napisać bo wiem...


