wtorek, 12 lipca 2016

Prawdziwy człowiek

Przeczytałam autobiograficzną książkę Gunilli Gerland "Prawdziwy człowiek. Osobista opowieść o dorastaniu i edukacji w autyźmie". Gunilla dopiero mając prawie 30 lat odkryła co z nią nie tak, odkryła, że ma autyzm. Wcześniej usilnie chciała być prawdziwym człowiekiem... Książka jest niesamowita. Pokazuje jak można inaczej odbierać świat, otwiera na odmienność. I na dodatek jest świetnie napisana. Polecam każdemu.

poniedziałek, 13 czerwca 2016

Do pana Wojciecha

Panie Wojciechu
Sprawił nam Pan wielką niespodziankę. Dziękujemy!
Reszta miedzy słowami bo brak nam odpowiednich.

wtorek, 26 kwietnia 2016

Sportowiec

Piotr, starszy (i jedyny) brat Jędrka, ostatnio lubi koszykówkę. Zaczął też ćwiczyć Jędrka. Jednego dnia ćwiczył Z Jędrkiem łapanie i rzucanie piłki, w domu. My z mężem od razu mieliśmy skojarzenie z filmem "Dziewczyna z szafy", gdzie było dwóch już dorosłych braci, jeden opiekował się drugim, autystą. I grali w piłkę nożną. To polegało na tym, że ten neurotypowy szalał z piłką po boisku i strzelał gole, a autysta stał nieruchomo na bramce patrząc się w niebo. Bardzo zabawna scenka. Opowiedzieliśmy o niej Piotrkowi, że może z nimi będzie podobnie. Następnego dnia wracam do domu, a starszy mnie informuje, że grał z Jędrkiem w kosza na boisku. I ... wyglądało to bardzo podobnie jak w filmie ;-)
Kiedyś być może byłaby to dla nas scena przygnębiająca. Teraz się z tego śmiejemy. Akceptujemy Jędrka takim, jaki jest i staramy się patrzeć na rzeczywistość jego oczyma. Np. to, że nie gra typowo w piłkę nie oznacza, że go to wcale nie bawi, albo cierpi z tego powodu. Na szczęście nie wygląda na ciepiącego :-)

https://www.youtube.com/watch?v=k8XIyEVyfBQ

niedziela, 20 marca 2016

Coś go boli

Generalnie u nas wszystko w porządku. Jędrusia chwalą na zajęciach. Pani od SI ostatnio była zachwycona. Jędrek skakał obunóż, co wcześniej zupełnie mu nie wychodziło i robił inne nowe skomplikowane rzeczy. Na basenie ojca wymęczył, był w swoim żywiole. I któregoś wieczora chłopcy zaczęli treningi biegowe (w maju są zapisani na 5 kilometrowy bieg). Dalej też chodzę z Jędrkiem na długie spacery. I niby wszystko fajnie, tylko że od jakiegoś miesiąca Jędrek miewa ciężkie dni. Nagle zaczyna się złościć, płakać, tupać, uderzać w głowę, włączają mu się różne stereotypie itd. Kompletnie nie wiadomo o co mu chodzi. Czy coś go boli? Ciało, czy dusza? Jesteśmy bezsilni. Serce boli bo nie wiemy, jak mu pomóc. Więc przeczekujemy. Jesteśmy w bólu obok.

wtorek, 16 lutego 2016

1% dla Jędrka

Jeśli ktoś z Was może i chce przekazać w tym roku 1 % dla Jędrka, to oczywiście bardzo prosimy :-)

W polu: "Numer KRS" należy wpisać: 0000037904 a w polu: "Cel szczegółowy 1%": 7375 SZUMOWSKI JĘDRZEJ

CAM01009

PS. To zdjęcie z turnusu sprzed 2 lat. Teraz Jędrek jest trochę większy i bardziej pucułowaty. I ma nową czapkę, w której wygryzł dziurę, więc chyba wrócimy do tej ;-)

środa, 3 lutego 2016

Obowiązki domowe

Oczywiście wiem, że każdy powinien mieć w domu jakieś obowiązki. I mój mąż, i mój starszy syn i Jędrek też. Tymczasem jestem z tych, którzy robią "ja sama". Nie to, żebym uważała, że zrobię najlepiej, tylko nie mam siły i determinacji ich przyuczyć. Bardzo źle, tak tak. Nawet wynoszenie durnych śmieci nie jest u nas scedowane na któregoś młodszego, tylko kto wychodzi, to przy okazji wynosi. Od jakiegoś czasu często torbę ze śmieciami niesie Jędrek (i to głównie Piotrek zaczął go tak przyuczać). Ja czasami worek wystawiam przed drzwi na klatkę. I tak zrobiłam dziś z myślą, że będę szła później, albo wyślę Piotrka. Tymczasem z rana mąż odwoził Jędrka do szkoły. Dzwoni do mnie i pyta: "Czy dałaś Jędrkowi śmieci do wyniesienia?". Otóż Jędrek sam z siebie wychodząc wziął śmieci i skierował się w kierunku śmietnika. Jestem zachwycona. Piotrowi jakbym wyraźnie wprost nie powiedziała, to by tam tydzień stały albo i dłużej. Szkoda tylko, że nie mogę wysłać Jędrka całkiem samego do śmietnika, tylko muszę mu towarzyszyć :-)

niedziela, 20 grudnia 2015

Żarłoczek

Niestety mamy coraz większy problem z jedzeniem Jędrka. Znajoma ma problem, że jej autystyczny syn nie chce nic jeść. My mamy problem w drugą stronę. Jędrek najchętniej cały czas by jadł. Po przyjściu do domu pierwsze kroki kieruje do lodówki, a i potem ciągle się tam kieruje. W tym roku wyraźnie przytył i na razie nic nie zapowiada zmiany. Ograniczać go ciężko, płacze, gdy się mu nie da jeść. Zaczęliśmy zamykać kuchnię, chować klucz, ale on każdy moment wykorzystuje by coś chapnąć. Martwi nas to.
Więc za chwilę jedziemy na basen.

Kolejny ciężki rok za nami

Ostatnio pisałam ponad rok temu. Kronikarska potrzeba motywuje mnie do streszczenia tego, co się wydarzyło przez ten rok i w jakim s...