Trzy pierwsze dni lutego Jędrek spędził na turnusie rehabilitacyjnym w Czarnym Lesie. Kolejne 3 i pół tygodnia w szkole na nauczaniu indywidualnym.
W szkole Jędrek miał w tym miesiącu:
- 12 lekcji z edukacji wczesnoszkolnej ze swoją panią
- 12 lekcji w ramach rewalidacji z inną panią
- 3 lekcje z komunikacji alternatywnej
- 3 lekcje angielskiego
oraz z klasą:
- 3 lekcje w-f
- 3 lekcje informatyki
- 1 lekcję religii
W sumie: 29 lekcji indywidualnych i 7 z klasą.
Po szkole i na turnusie:
- 14 wyjść na basen (11 ze START-u, 2 z TWzK + 1 na turnusie)
- 6 zajęć z fizjoterapeutą (na turnusie)
- 6 zajęcia edukacyjne na turnusie z Anetą
- 9 zajęć (po 25 minut) na turnusie, typu ćwiczenia manualne, ruchowe, słuchowe, arteterapia
- 2 zajęcia z Weroniki (na turnusie)
- 1 koncert na turnusie
- 5 zajęć - zabiegów z fizjoterapeutą (START)
- 4 zajęcia grupowe art-terapia ze stowarzyszenia "Jeden Świat"
- 3 zajęcia z logopedą w poradni logopedycznej
- 1 zajęcia z SI (z RMW)
- 1 zajęcia z pedagogiem (z RMW)
- 1 zajęcia z dogoterapii
- 1 wizyta diagnostyczna u psychologa i pedagoga (w Poradni dla osób z autyzmem)
- 1 zabawa w poradni Miś
- 1 wizyta u lekarza rehabilitanta
W sumie, jak popatrzeć na cyfry, to nawet nie licząc turnusu, to po szkole Jędrek miał drugie tyle godzin - zajęć, co w szkole. A wydawało mi się, że niby nie miał za wiele, że nie mamy sił już tak jeździć. Najważniejsze, że był to znacznie bardziej udany miesiąc "naukowo" i terapeutycznie, jak poprzednie. W szkole było w miarę dobrze. Poza tym znaleźliśmy 3 nowe sensowne miejsca dla terapii, rehabilitacji Jędrka: logopeda w pobliskiej poradni logopedycznej, fizjoterapia-masaże w Starcie i załapaliśmy się do programu realizowanego przez Stowarzyszenie "Razem możemy więcej"(pedagog, SI i hipoterapia).
wtorek, 28 lutego 2012
Śniadaniowo raz jeszcze
"-Byliśmy ostatnio z żoną proszę pana... W Hali Mirowskiej...
-Yyyy... Gdzie ja miałem aparat, Zorkę 5...
I zrobiłem kilka zdjęć."
Starsi czytelnicy zapewne pamiętają skąd ten cytat ;-)

Sznureczki i woda - niezbędne elementy dobrego humoru.

Pobrykanie na kanapie - jeszcze lepsza frajda.

Łaskotki z bratem - to, co najlepsze.
-Yyyy... Gdzie ja miałem aparat, Zorkę 5...
I zrobiłem kilka zdjęć."
Starsi czytelnicy zapewne pamiętają skąd ten cytat ;-)

Sznureczki i woda - niezbędne elementy dobrego humoru.

Pobrykanie na kanapie - jeszcze lepsza frajda.

Łaskotki z bratem - to, co najlepsze.
sobota, 25 lutego 2012
Piosenka
Mama Tomka zamieściła słowa tej piosenki w komentarzach. Przeczytałam i choć wydaje mi się, że słowami nie tak łatwo mnie wzruszyć, to mi jednak poleciało z oczu. A jak posłuchałam nagrania, to jeszcze bardziej sobie oczy przeczyściłam.
Piękne przesłanie i piękne zrozumienie tematu autyzmu.
Piosenka: "Żyjmy razem powstała z okazji 20 rocznicy działalności
Stowarzyszenia Pomocy Osobom Autystycznym w Gdańsku.
Słowa: Bartosz Jan
Ludkiewicz. Muzyka: Dariusz Langa. Wykonanie: Julianna Styn oraz
uczniowie i nauczyciele Ośrodka Rewalidacyjno-Wychowawczego dla Dzieci i
Młodzieży z Autyzmem w Gdańsku.
Piękne przesłanie i piękne zrozumienie tematu autyzmu.
Piosenka: "Żyjmy razem powstała z okazji 20 rocznicy działalności
Stowarzyszenia Pomocy Osobom Autystycznym w Gdańsku.
Słowa: Bartosz Jan
Ludkiewicz. Muzyka: Dariusz Langa. Wykonanie: Julianna Styn oraz
uczniowie i nauczyciele Ośrodka Rewalidacyjno-Wychowawczego dla Dzieci i
Młodzieży z Autyzmem w Gdańsku.
piątek, 24 lutego 2012
Jestem w szoku
Wczoraj obejrzałam reportaż o 34-letnim autyście, Konradzie zamkniętym od 2 lat w szpitalu psychiatrycznym. Z tego, co zrozumiałam (a byłam mocno w szoku, więc i rozumienie miałam ograniczone) trafił tam z domu pomocy społecznej. Od 2 lat jest w szpitalu psychiatrycznym w izolatce przywiązany do łóżka. Rozwiązują go tylko na chwilę do toalety. Mężczyzna bywa agresywny, stąd taki sposób radzenia sobie z problemem. Ja rozumiem, że w domu społecznym nie radzili sobie z nim, nie potrafili z facetem postępować (bo to nie jest łatwe, do tego trzeba mieć wiedzę i umiejętności i anielską wręcz cierpliwość), ja rozumiem, że w szpitalu psychiatrycznym nie umieją sobie z nim radzić (bo szpital psychiatryczny nie jest dobrym miejscem dla autysty), ale gdy usłyszałam, jak pan dyrektor szpitala twierdzi, że to jest właśnie leczenie tego pacjenta i nic innego nie da się zrobić, to cisnęły mi się same najgorsze myśli. To jest lekarz psychiatra? Ja rozumiem, że kiedyś psychiatrów o autyzmie nie uczyli, ale jak się ma taki przypadek, to może warto by się było dokształcić? Ja temu lekarzowi odebrałabym prawo do wykonywania zawodu. To są rzeźnicy a nie lekarze. Przecież każdy normalny człowiek, nie znający się nawet odrobinę na autyzmie szybko dojdzie do wniosku, że jak się kogoś z problemami przywiąże do łóżka i to na tak długi okres, to agresja w nim będzie tylko narastać. To nie jest ludzkie traktowanie. Tak się nie traktuje żywej istoty (wyobraźcie sobie psa przywiązanego do budy na tak długi okres, tak by nie mógł nawet łapą ruszyć. Pies ma przynajmniej ustawowo wywalczone przez obrońców ich praw 3 metry łańcucha - autysta nawet tego).
Kiedyś oglądaliśmy z mężem film "Na imię ma Sabine". Film (też dokument) przerażający, opowiadający o dorosłej dobrze funkcjonującej autystce, którą zniszczył szpital psychiatryczny, uczynił z niej kobietę funkcjonującą fatalnie. Zarówno ten film, jak i reportaż o Konradzie głośno wołają o potrzebę budowy specjalnych domów - ośrodków dla dorosłych autystów. Jeśli się tego nie uczyni (a w Polsce są dwa takie ośrodki), to później nie pozostaje nic innego, jak traktować człowieka tak, jak nikt normalny istotny ludzkiej traktować by nie chciał. Autysta, niewłaściwie traktowany, bez terapii, bez zajęcia, bez odpowiedniego podejścia (a to naprawdę nie jest łatwe i nieprzygotowani do tego ludzie przeważnie nie są w stanie temu sprostać), staje się agresywny do tego stopnia, że szpital psychiatryczny ma mu do zaoferowania tylko przywiązanie do łóżka? To już chyba lepiej by było człowieka humanitarnie zastrzelić. Życie i opieka nad autystą często przekracza możliwości rodziny, starszych ludzi.
Cholernie się boję tego, co będzie z Jędrkiem, jak nas zabraknie lub nie będziemy mieli już sił. Gdy Jędrek w październiku miał szczególne ataki agresji, patrzyłam i myślałam o tym z przerażeniem. Co będzie, jak będzie miał lat 20, 30, 40? Wczoraj to zobaczyłam na przykładzie Konrada.
Tak być nie musi. Tyle, że takiej osobie naprawdę trzeba zapewnić szczególne warunki.
W Białymstoku jest jeden ośrodek - szkoła dla autystów. Od niedawna prowadzony jest również pobyt dzienny dla osób dorosłych. Kto założył i prowadzi te ośrodki? Stowarzyszenie rodziców KTA. Z powodów finansowych miejsca jest tam tylko dla kilkunastu osób. A państwo nasze, co na to? A no nic. Państwa to nie dotyczy. To prywatny problem rodziców. Co NFZ na to? NFZ ewentualnie skłonne jest dać z 1/4 środków a resztę niech sobie stowarzyszenie jakoś dorobi. PFRON wspiera od projektu do projektu, miasto: z łaski.
Kiedyś oglądaliśmy z mężem film "Na imię ma Sabine". Film (też dokument) przerażający, opowiadający o dorosłej dobrze funkcjonującej autystce, którą zniszczył szpital psychiatryczny, uczynił z niej kobietę funkcjonującą fatalnie. Zarówno ten film, jak i reportaż o Konradzie głośno wołają o potrzebę budowy specjalnych domów - ośrodków dla dorosłych autystów. Jeśli się tego nie uczyni (a w Polsce są dwa takie ośrodki), to później nie pozostaje nic innego, jak traktować człowieka tak, jak nikt normalny istotny ludzkiej traktować by nie chciał. Autysta, niewłaściwie traktowany, bez terapii, bez zajęcia, bez odpowiedniego podejścia (a to naprawdę nie jest łatwe i nieprzygotowani do tego ludzie przeważnie nie są w stanie temu sprostać), staje się agresywny do tego stopnia, że szpital psychiatryczny ma mu do zaoferowania tylko przywiązanie do łóżka? To już chyba lepiej by było człowieka humanitarnie zastrzelić. Życie i opieka nad autystą często przekracza możliwości rodziny, starszych ludzi.
Cholernie się boję tego, co będzie z Jędrkiem, jak nas zabraknie lub nie będziemy mieli już sił. Gdy Jędrek w październiku miał szczególne ataki agresji, patrzyłam i myślałam o tym z przerażeniem. Co będzie, jak będzie miał lat 20, 30, 40? Wczoraj to zobaczyłam na przykładzie Konrada.
Tak być nie musi. Tyle, że takiej osobie naprawdę trzeba zapewnić szczególne warunki.
W Białymstoku jest jeden ośrodek - szkoła dla autystów. Od niedawna prowadzony jest również pobyt dzienny dla osób dorosłych. Kto założył i prowadzi te ośrodki? Stowarzyszenie rodziców KTA. Z powodów finansowych miejsca jest tam tylko dla kilkunastu osób. A państwo nasze, co na to? A no nic. Państwa to nie dotyczy. To prywatny problem rodziców. Co NFZ na to? NFZ ewentualnie skłonne jest dać z 1/4 środków a resztę niech sobie stowarzyszenie jakoś dorobi. PFRON wspiera od projektu do projektu, miasto: z łaski.
środa, 22 lutego 2012
Do innych rodziców
Z powodu naszej chwilowo zwiększonej poczytności czuję się zobowiązana napisać coś mądrego. Tyle że ja w zasadzie nie mam nic mądrego do powiedzenia.
Chciałabym zwrócić się do rodziców dzieci z problemami, rodziców dzieci autystycznych, którzy tu zajrzeli. Zwłaszcza tych świeżych, którzy są na początku ich drogi lub tych, którzy podejrzewają, że ich dziecko nie rozwija się prawidłowo. Po pierwsze bardzo mocno Was wszystkich przytulam. Pamiętajcie, że mimo wszystko nie jesteście sami, że wokół Was są ludzie, którzy Wam pomogą. Po drugie - nie lekceważcie problemu swojego dziecka. Wiem, że to bardzo trudne, że człowiek ma naturalną skłonność tego nie zauważać, wypierać myśl, że z jego dzieckiem jest coś nie tak. Nawet jeśli koniec końców okaże się, że to fałszywy alarm i przesadzona reakcja na pewne dręczące Was niepokoje dotyczące rozwoju Waszej pociechy, to na pewno krzywdy swemu dziecku nie zrobicie zapisując go na jakieś zajęcia rozwijające go intelektualnie i ruchowo. Mimo wszystko im wcześniej zaczniecie szukać, tym lepiej pomożecie swojemu dziecku. Droga przez specjalistów bywa długa i dobijająca, ale chodzi o Wasze dziecko. Im wcześniej coś zaczniecie robić, tym większą macie szansę powodzenia. Im wcześniej zaczniecie właściwie stymulować, rozwijać Wasze dziecko, tym większa szansa, że pójdzie do szkoły jako zdrowe dziecko i będzie tam sobie dobrze radziło.
Oczywiście to się nie sprawdza w każdym przypadku. W tych trudniejszych, trzeba zaakceptować inność dziecka i cieszyć się każdym małym kroczkiem. My akurat jesteśmy takim ciężkim przypadkiem. Chciałam uprzedzić innych, może się usprawiedliwić (?) - my nie jesteśmy żadnych wzorem do naśladowania. Robiliśmy i robimy, co mogliśmy i potrafiliśmy, ale na pewno popełnialiśmy i popełniamy szereg błędów. Nie pracowaliśmy z Jędrkiem tymi najbardziej zalecanymi przez większość specjalistów metodami. Na pewno można było i dalej można lepiej, mądrzej, więcej. Jesteśmy bardzo przeciętną rodziną, żaden tam wzór do nieśladowania dla młodych rodziców dzieci autystycznych. Proszę się nami zbytnio nie sugerować. Bo i zresztą efekt naszej pracy niezbyt powalający. Jak na razie ;))) Ktoś się może spyta, po co pchacie się więc na świecznik, jak żaden z Was wzór. Powody są różne, ale między innymi i taki by pokazać przeciętność, że życie z autystą i jego terapia, to nie bajka i pasmo spektakularnych sukcesów. Więc, jeśli Tobie, inny rodzicu, też nie za bardzo wychodzi, to widzisz - nie jesteś sam.
Ten rok jest dla nas wyjątkowo trudny, ale mimo wszystko wierzę, że będzie dobrze, że znajdziemy swoją drogą, miejsce, gdzie Jędrkowi i nam z nim będzie dobrze. Wierzę, że będę mogła Wam kiedyś z pełnym przekonaniem powiedzieć - MOŻNA BYĆ SZCZĘŚLIWYM MAJĄC "INNE" DZIECKO. Czasami bywam bardzo blisko tego stwierdzenia.
Chciałabym zwrócić się do rodziców dzieci z problemami, rodziców dzieci autystycznych, którzy tu zajrzeli. Zwłaszcza tych świeżych, którzy są na początku ich drogi lub tych, którzy podejrzewają, że ich dziecko nie rozwija się prawidłowo. Po pierwsze bardzo mocno Was wszystkich przytulam. Pamiętajcie, że mimo wszystko nie jesteście sami, że wokół Was są ludzie, którzy Wam pomogą. Po drugie - nie lekceważcie problemu swojego dziecka. Wiem, że to bardzo trudne, że człowiek ma naturalną skłonność tego nie zauważać, wypierać myśl, że z jego dzieckiem jest coś nie tak. Nawet jeśli koniec końców okaże się, że to fałszywy alarm i przesadzona reakcja na pewne dręczące Was niepokoje dotyczące rozwoju Waszej pociechy, to na pewno krzywdy swemu dziecku nie zrobicie zapisując go na jakieś zajęcia rozwijające go intelektualnie i ruchowo. Mimo wszystko im wcześniej zaczniecie szukać, tym lepiej pomożecie swojemu dziecku. Droga przez specjalistów bywa długa i dobijająca, ale chodzi o Wasze dziecko. Im wcześniej coś zaczniecie robić, tym większą macie szansę powodzenia. Im wcześniej zaczniecie właściwie stymulować, rozwijać Wasze dziecko, tym większa szansa, że pójdzie do szkoły jako zdrowe dziecko i będzie tam sobie dobrze radziło.
Oczywiście to się nie sprawdza w każdym przypadku. W tych trudniejszych, trzeba zaakceptować inność dziecka i cieszyć się każdym małym kroczkiem. My akurat jesteśmy takim ciężkim przypadkiem. Chciałam uprzedzić innych, może się usprawiedliwić (?) - my nie jesteśmy żadnych wzorem do naśladowania. Robiliśmy i robimy, co mogliśmy i potrafiliśmy, ale na pewno popełnialiśmy i popełniamy szereg błędów. Nie pracowaliśmy z Jędrkiem tymi najbardziej zalecanymi przez większość specjalistów metodami. Na pewno można było i dalej można lepiej, mądrzej, więcej. Jesteśmy bardzo przeciętną rodziną, żaden tam wzór do nieśladowania dla młodych rodziców dzieci autystycznych. Proszę się nami zbytnio nie sugerować. Bo i zresztą efekt naszej pracy niezbyt powalający. Jak na razie ;))) Ktoś się może spyta, po co pchacie się więc na świecznik, jak żaden z Was wzór. Powody są różne, ale między innymi i taki by pokazać przeciętność, że życie z autystą i jego terapia, to nie bajka i pasmo spektakularnych sukcesów. Więc, jeśli Tobie, inny rodzicu, też nie za bardzo wychodzi, to widzisz - nie jesteś sam.
Ten rok jest dla nas wyjątkowo trudny, ale mimo wszystko wierzę, że będzie dobrze, że znajdziemy swoją drogą, miejsce, gdzie Jędrkowi i nam z nim będzie dobrze. Wierzę, że będę mogła Wam kiedyś z pełnym przekonaniem powiedzieć - MOŻNA BYĆ SZCZĘŚLIWYM MAJĄC "INNE" DZIECKO. Czasami bywam bardzo blisko tego stwierdzenia.
Nie ma, nie ma wody na pustyni...
O Jędrkowych fiksacjach pisałam już pewnie nie raz. Co jakiś czas Jędrek ma takie swoje widzimisie, niezwykle trudne do zwalczenia. A to np. wpycha kredki pod łóżko i w środku nocy domaga się by je wyciągać, a to pakuje wszystkie swoje zabawki za łóżko, a to opróżnia niektóre szuflady i muszą być puste. Był czas, że nie mogliśmy nic kłaść na stole w pokoju bo Jędrek natychmiast wszystko uprzątał. Niektóre fiksacje mu mijają (jak ta ze stołem), inne nie. Jedne są do zniesienia, inne bardziej męczące. Aktualnie Jędrek opróżnia wszystkie pojemniki z wodą i większością innych płynów (na szczęście tylko tych pitnych), jakie tylko są w zasięgu jego wzroku i rąk. Najpierw wszystko pił, teraz już chyba nie da rady, więc wylewa do zlewu. Nie może stać czajnik czy dzbanek z wodą. To Jędrka po prostu boli. Trzeba je opróżnić i już. Fiksacja ta jest dość męcząca bo bywa, że nie mamy co pić. Człowiek by się napił wody, a tu nie ma. Baniaki z wodą, ani chowanie po szafkach wody w szklankach nie zdało egzaminu, wszystko wytropi. Właśnie zrobiłam sobie herbatę. W międzyczasie, gdy pisałam tą notatkę, Jędrek podszedł, wypił co się dało, a resztki poszedł i wylał do kibelka (kuchnia akurat była zamknięta na zatrzask). Najbardziej mnie niepokoi to, że przyłapałam go na wylewaniu gorącej wody z czajników. Trzeba mieć oczy dookoła głowy a płyny serwować sobie chyba dożylnie;)
wtorek, 21 lutego 2012
Moi chłopcy w Pytaniu na Śniadanie
Przyznaję, byłam pełna obaw. Moja poprzednia notatka na temat wizyty w TV ledwo sygnalizowała moje obawy. Nie to, żebym zamierzała kogoś straszyć Jędrkiem, ale często nie da się przewidzieć jego zachowań ani ich ustawić według własnego widzimisię. A tu proszę - Jędrek zaprezentował się godnie, jakby powiedział mój 4-letni siostrzeniec. Jestem dumna z moich chłopaków, wszystkich trzech. Wszyscy bowiem zaprezentowali się godnie :) Zobaczcie zresztą sami:
Telewizja, a konkretnie osoby przygotowujące i prowadzące program "Pytanie na śniadanie" w TVP2, zaskoczyli nas i sprawili miłą niespodziankę. Nie spodziewaliśmy się, że powstanie taki fajny materiał o Jędrku puszczony w telewizji. Gdy otrzymaliśmy zaproszenie do programu sądziłam, że będziemy tam raczej tłem do rozmowy o autyźmie, a nie głównymi jej bohaterami, że będzie to jakaś migawka na 2 minuty. Uznaliśmy jednak z mężem, że tak czy siak warto jechać aby przebijać się z tematem autyzmu w świadomości ludzi. Taka nasza mała cegiełka. A tu proszę nagranie na prawie 10 minut. Mamy więc nasze 5 minut w telewizji (a nawet 5 minut razy dwa ;)
Pewnie nie wypada się chwalić, ale mnie się ten wywiad bardzo podoba. Żeby nie było, że każda sójka swój ogonek chwali, zacytuję słowa koleżanki od której dostałam sms zaraz po programie, gdy sama byłam w pracy i nie mogłam oglądać programu na żywo: "Chłopcy wypadli pięknie. Jędrek naturalny, uśmiechnięty chodził sobie po studio :) Kammel fajny, zadał pytania według mnie w porządku, z delikatnością". Pani Sylwia, która nas znalazła w sieci, zebrała materiał i się nami opiekowała, również pochwaliła chłopaków, że świetnie wypadli, a rozmowa została przez wszystkich okrzyknięta najlepszą rozmową programu (na tak zwanej odprawie, po programie, gdy zespół ocenia i dyskutuje na temat programu z danego dnia).
Bardzo dziękujemy pani Sylwii, panu Kammelowi oraz wszystkim, którzy pracowali przy tym programie (np. oglądali naszego bloga i przygotowali jego prezentację).
Jędrek, jak widać, czuł się w studiu bardzo dobrze. Coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że z niego jest urodzony aktor - gwiazda. Na przedstawieniach w przedszkolu też był cały zadowolony i prezentował się "godnie". Więc jakby kiedyś jakiś teatr czy program telewizyjny potrzebował takiej gwiazdy... ;)
Dziękuję serdecznie też wszystkim nas oglądającym i komentującym. To takie miłe czytać Wasze ciepłe słowa, Wasze maile i czuć, że jesteście z nami, że wzajemnie jesteśmy dla siebie wsparciem.
Telewizja, a konkretnie osoby przygotowujące i prowadzące program "Pytanie na śniadanie" w TVP2, zaskoczyli nas i sprawili miłą niespodziankę. Nie spodziewaliśmy się, że powstanie taki fajny materiał o Jędrku puszczony w telewizji. Gdy otrzymaliśmy zaproszenie do programu sądziłam, że będziemy tam raczej tłem do rozmowy o autyźmie, a nie głównymi jej bohaterami, że będzie to jakaś migawka na 2 minuty. Uznaliśmy jednak z mężem, że tak czy siak warto jechać aby przebijać się z tematem autyzmu w świadomości ludzi. Taka nasza mała cegiełka. A tu proszę nagranie na prawie 10 minut. Mamy więc nasze 5 minut w telewizji (a nawet 5 minut razy dwa ;)
Pewnie nie wypada się chwalić, ale mnie się ten wywiad bardzo podoba. Żeby nie było, że każda sójka swój ogonek chwali, zacytuję słowa koleżanki od której dostałam sms zaraz po programie, gdy sama byłam w pracy i nie mogłam oglądać programu na żywo: "Chłopcy wypadli pięknie. Jędrek naturalny, uśmiechnięty chodził sobie po studio :) Kammel fajny, zadał pytania według mnie w porządku, z delikatnością". Pani Sylwia, która nas znalazła w sieci, zebrała materiał i się nami opiekowała, również pochwaliła chłopaków, że świetnie wypadli, a rozmowa została przez wszystkich okrzyknięta najlepszą rozmową programu (na tak zwanej odprawie, po programie, gdy zespół ocenia i dyskutuje na temat programu z danego dnia).
Bardzo dziękujemy pani Sylwii, panu Kammelowi oraz wszystkim, którzy pracowali przy tym programie (np. oglądali naszego bloga i przygotowali jego prezentację).
Jędrek, jak widać, czuł się w studiu bardzo dobrze. Coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że z niego jest urodzony aktor - gwiazda. Na przedstawieniach w przedszkolu też był cały zadowolony i prezentował się "godnie". Więc jakby kiedyś jakiś teatr czy program telewizyjny potrzebował takiej gwiazdy... ;)
Dziękuję serdecznie też wszystkim nas oglądającym i komentującym. To takie miłe czytać Wasze ciepłe słowa, Wasze maile i czuć, że jesteście z nami, że wzajemnie jesteśmy dla siebie wsparciem.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
Kolejny ciężki rok za nami
Ostatnio pisałam ponad rok temu. Kronikarska potrzeba motywuje mnie do streszczenia tego, co się wydarzyło przez ten rok i w jakim s...
-
Cytat: mama_blanki w Dzisiaj o 12:56:29 nie wiem, skąd takie niedowierzanie w niektórych wypowiedziach, [...] tylko trzeba z dzieckiem s...
-
To będzie bardzo trudna notatka. Notatka podsumowująco-rozliczająca naszą dotychczasową terapię. Czuję się w obowiązku o tym napisać bo wiem...
-
Ostatnio pisałam ponad rok temu. Kronikarska potrzeba motywuje mnie do streszczenia tego, co się wydarzyło przez ten rok i w jakim s...