wtorek, 27 stycznia 2026

Kolejny ciężki rok za nami

Ostatnio pisałam ponad rok temu. Kronikarska potrzeba motywuje mnie do streszczenia tego, co się wydarzyło przez ten rok i w jakim stanie jesteśmy teraz.

Jędrek w lipcu skończył 21 lat, czyli ma 21 i pół. Kiedyś, przy diagnozie, pani psycholog powiedziała nam, że są trzy okresy najtrudniejsze w życiu rodzica z dzieckiem niepełnosprawnym: czas diagnozy, czas pójścia do szkoły i czas dojrzewania. Nasz czas „dojrzewania” trwa już szósty rok. Pierwsze 3 lata były ciężkie, ale mieliśmy jeszcze szkołę. Teraz już trzeci rok jesteśmy bez solidnego wsparcia, zostawieni sami sobie. Jest coraz gorzej, tracimy kolejne punkty zaczepienia. 

Rok szkolny 2023/24 był rokiem bolesnego pożegnania się ze szkołą, czasem wielkiej frustracji, żegnaniem się z nadzieją, że to się wkrótce unormuje, że znajdziemy inne miejsce. Nigdzie nas nie chciano bo i nigdzie Jędrek się nie nadawał – był zbyt trudny, agresywny i niszczycielski. Leki też nie na wiele się zdały bo rok ten skończył się pobytem Jędrka w szpitalu psychiatryczny, po tym jak mnie dotkliwie pobił. Swym zachowaniem spalił też możliwość korzystania z mieszkania wytchnieniowego.

W ubiegłym roku szkolnym 2024/25 próbowaliśmy jeździć do ośrodka pobytu dziennego dla osób niepełnosprawnych w Łaźniach. Mimo ogromnego zaangażowania mojego męża, który tam z nim jeździł i był, i mimo wyraźnie okazywanej sympatii wielu osób, nic to nie dało. Jędrek chętnie zjadał obiadek i prosił o dokładkę, ale poza tym nie potrafił się przystosować. Coraz częściej Andrzej musiał staczać z nim boje, więc w końcu zrezygnowaliśmy. Zaatakował i wystraszył też opiekunkę Magdę, z którą jeździł na spacery do lasu. Nie chciał też chodzić na długie spacery z p. Anią i p. Bartkiem, zamieniliśmy to na opiekę w domu i krótsze spacery w Supraślu. W wakacje nigdzie nie odważyliśmy się z nim jechać. Po roku czekania na miejsce w DPS, wymęczeni już okrutnie, zdecydowaliśmy się uruchomić procedurę przyspieszenia, no i teraz jesteśmy w kolejce przyspieszonej, ale na ile nam to skróci czas oczekiwania, trudno powiedzieć.

Rok szkolny 2025/26 to nasz kolejny trzeci arcytrudny rok z Jędrkiem w domu. Nie mamy już żadnej pomocy oprócz pana Bartka i pani Ani, którzy przychodzą kilka razy w miesiącu na kilka godzin. Jestem im za to niewymiernie wdzięczna. Bo to jedyny czas, kiedy możemy trochę odetchnąć, gdzieś wyjść razem, pospać, coś zrobić. Nasi opiekunowie też wiele przeszli z Jędrkiem, wiedzą, że bywa różnie, że można z nagła dostać po głowie, że czasem Jędrek chodzi nago, że trzeba wycierać mu tyłek, robić tysiąc herbatek itd.

Jak więc wygląda nasze obecne życie z Jędrkiem? Przede wszystkim w domu zawsze musi być albo mąż, albo starszy syn, albo opiekunowie. Nie mogę zostać sama z Jędrkiem bo jest za duże ryzyko, że mnie zaatakuje. Tym samym mój mąż jest straszliwie obciążony bo to na nim głównie spoczywa opieka i pilnowanie Jędrka. Mąż próbuje łączyć pracę z domu z opieką nad Jędrkiem. Tylko, że Jędrek jest bardzo obciążający i jak nie śpi, to niewiele się przy nim da zrobić. Andrzej jest tym coraz bardziej sfrustrowany i wycieńczony. Jędrek śpi co prawda sporo, ale o bardzo różnych porach. Od jakiegoś czasu często sika do łóżka lub na dwa fotele, również w dzień, kiedy nie śpi. W nocy wstajemy co kilka godzin, żeby go „wysikać”, czasem się uda, a czasem nie. Niestety nie pozwala nic podkładać pod materac, więc znowu zasikuje podłogę. Oczywiście o pościeli też nie ma mowy. Obecnie ma poduszkę taką kanapową i dwa koce. Wcześniejsze ulubione nakrycia porwał. Rwie też namiętnie ubrania, czasami po 2-3 komplety dziennie, więc bywa, że chodzi nagi. Różne ma dni, okresy.

Jędrek tak naprawdę niczym nie potrafi się zająć. Jak nie leży, to chodzi, przesuwa meble w swoim pokoju, rwie jakieś papierki, plastiki. Uwielbia robić śmietnik. Od kilku miesięcy prawie codziennie po wstaniu z łóżka domaga się wyjazdu do sklepu w Supraślu. Tylko Andrzej jest w stanie to przeprowadzić. Latem łączył to z dłuższym, kilkukilometrowym spacerem, ale w pewnym momencie Jędrek się zbuntował i zgadza się tylko na spacer ok. 0,5 km w jedną stronę po Supraślu. W sklepie Jędrek kompulsywnie chce kupić w zasadzie wszystko, choć głównie napoje, lody, lizaki. Andrzej czasem musi staczać z nim boje, lekko nie jest. Potem Jędrek przywozi do domu swoje zdobycze, czyli opakowania po produktach, które kupił. Zazwyczaj rwie je na kawałeczki i rozrzuca po domu lub zapycha klozet i bidet. Potrafi rękami i zębami porwać na malutkie kawałeczki puszki aluminiowe, czy plastikowe butelki. Grudzień był bardzo ciężki, Jędrek się cały czas czegoś domagał, awanturował. Jeden spokojny dzień w tygodniu był rzadkością. Byliśmy wyczerpani i zdeterminowani już na każdą inną opcję opieki, niż wybrany przez nas DPS. Ale okazało się, że w zasadzie nie mamy żadnego ruchu, nie ma nigdzie wolnych miejsc (może gdzieś daleko w Polsce, ale takiej opcji jeszcze nie bierzemy pod uwagę). W styczniu na szczęście Jędrek się uspokoił i awantury są rzadko. Na szczęście, bo miesiąc temu uległam kontuzji, mam nieczynne kolano i prawie nie chodzę, a więc nie ma ze mnie wielkiego pożytku. Prawie cały czas jestem zamknięta w pokoju. Niestety dalej musimy wszystkie pokoje zamykać na klucz. O dziwo, Jędrek moje zamknięcie dość dobrze i szybko przyjął, zaakceptował, że mama nie może mu pomóc. Czasem tylko mówi mi pod drzwiami po swojemu GA i ja wtedy wiem, żeby zawołać chłopców z góry, jeśli ich akurat na dole nie ma, a Jędrek chce poprosić o kolejną herbatkę.

Nigdzie już z Jędrkiem razem nie jeździmy. Ostatni wyjazd do moich rodziców skończył się tym, że po 15 minutach Jędrek domagał się wyjścia i przesiedział godzinę na ławce pod blokiem, a my na zmianę zjedliśmy obiad (on nie dał się namówić). Do restauracji też już z nim nie chodzimy – jego kompulsywna potrzeba kupowania napojów na to nie pozwala.

Mam wrażenie, że tracimy wszystko, co mieliśmy przez lata wypracowane. Na szczęście jeszcze czasem Jędrek ma dobre chwile, kiedy się uśmiecha i całuje lub głaszcze mnie po głowie, a Andrzeja przytula. Kocham go bardzo, ale wiem, że tak się żyć nie da. Gdy Jędrek wyciąga do mnie rękę nie wiem, czy mnie pogłaszcze, czy uderzy. Bywa i tak, i tak.


poniedziałek, 30 grudnia 2024

I minął kolejny rok

 Koniec roku skłania do podsumowań, więc opowiem, co u nas.

W lipcu Jędrek skończył 20 lat. Tamten rok szkolny był największym koszmarem w naszym życiu. Jędrek rozpoczął szkołę przysposobienia do zawodu (tak się to górnolotnie nazywa) w KTA, ale był tak trudny (agresywny i niszczycielski), że w listopadzie został zawieszony, a po kolejnej wiosennej nieudanej próbie - praktycznie wywalony ze szkoły. Miałam ogromny żal do szkoły, napisałam nawet o tym notatkę, ale głos rozsądku kazał mi ją usunąć. Żyjemy w małym środowisku, a ja też nie chcę ani nikomu zaszkodzić, ani palić mostów.

Próbowaliśmy szukać innego miejsca dla Jędrka, ale okazało się, że dla takich Jędrków miejsca nie ma. Nikt nie jest w stanie sobie z nim dać radę. Jesteśmy zostawieni sami sobie. Od ponad roku nie mamy stałej pomocy, jakiejś szkoły czy ośrodka, więc w czasie, gdy ja pracuję, Jędrek jest pod opieką męża. Jak on sobie daje radę, jak łączy pracę z opieką nad Jędrkiem - lepiej nie pytajcie.

Pod koniec czerwca mój dzielny mąż odważył się nawet pojechać z Jędrkiem na wycieczkę nad morze do Gdańska ze stowarzyszeniem Aktywni. Łatwo nie było, ale obaj przeżyli i wrócili nawet zadowoleni.

Niestety tuż przed wycieczką Jędrek zrobił demolkę w mieszkaniu wytchnieniowym i spalił kolejne mosty. A po powrocie z wycieczki, w czasie spaceru, gdy byłam z nim sama w odludnym miejscu, dotkliwie mnie pobił. To było bardzo traumatyczne przeżycie, o którym nie chcę się rozpisywać. W wyniku tego trafił do szpitala psychiatrycznego i początkowo był z tego powodu tak zadowolony i grzeczny (traktując to jak kolejną wycieczkę), że gdyby nie interwencja naszej pani psychiatry, zostałby wypuszczony następnego dnia. Po tygodniu lekarz psychiatra (prowadzący leczenie Jędrka w szpitalu), mógł już naocznie zaobserwować do czego Jędrek jest zdolny, min. zdemolował im izolatkę, zniszczył mopa (mopy działają na Jędrka jak płachta na byka) i zaatakował pielęgniarza. Zmieniono i zwiększono mu leki i po 10 dniach odebraliśmy Jędrka ze szpitala (nie mogliśmy już patrzeć, jak się tam męczy, w jakich warunkach żyje - to osobna historia, też dość drastyczna; nikt mu tam krzywdy nie robił, ale zaniedbany był mocno). Po szpitalu Jędrek jest zdecydowanie mniej agresywny, mniej napięty. Ale kompulsje nadal go i NAS męczą.

Od października Jędrkowi zostało przyznane miejsce w Powiatowym Środowiskowym Ośrodku Samopomocy w Łaźniach za Supraślem. Z założenia, to ośrodek dla osób chorych psychicznie i niepełnosprawnych intelektualnie, więc wydawałoby się, że najbardziej odpowiednie miejsce dla takich Jędrków. Miejsce fajne i malowniczo położone, personel życzliwy a inni podopieczni mili i uczynni. Ale i tam wymaga się choćby podstawowej samodzielności od podopiecznego, a w dużej grupie nikt nie jest w stanie sprostać nad opieką i zapanowaniem nad 20-letnim silnym mężczyzną, który potrafi być uparty i destrukcyjny. Tak więc, niestety, te wyjazdy są tylko w asyście Andrzeja, który musi go tam pilnować i rozbrajać trudne sytuacje, gdy Jędrek usiłuje coś zdemolować. Żadna to dla nas pomoc i wyręka, ale przynajmniej czasem Jędrek może wyjść gdzieś z domu. Jeżdzą tam raz lub 2 razy w tygodniu na 2-3 godziny (na częstsze pobyty Andrzej nie ma czasu i sił - bardzo jest to wyczerpujące psychicznie).

Poza tym przychodzi do nas czasem asystentka z MOPS ze swymi psami i zabiera Jędrka na spacer do lasu, Jędrek to bardzo lubi. No i jeszcze czasem przyjeźdża dwójka opiekunów, którzy zabierają Jędrka na spacer kilkugodzinny, z tym, że zimą, wiadomo rzadko. Ale cieszę się z każdego takiego wyjścia i jestem bardzo wdzieczna tym trzem osobom. Nikt więcej nie jest w stanie, nie ma odwagi ani ochoty nam pomóc. Pani Aniu, Magdo, panie Bartku - jesteście wielcy i jestem Wam bardzo, bardzo wdzięczna.

Jak zachowuje się teraz Jędrek? Co się zmieniło od czasu, gdy wiosną opisywałam jego zachowanie? Tymczasowo w łazience może być mydło. Za to nie mogą być ręczniki (bo je rwał, albo moczył). Dalej wszystko musi być pozamykane. A w dużym pokoju na stoliku stoją wszystkie nasze kubki i muszę je myć potajemnie. Jeśli chodzi o ubrania, to 3 tygodnie temu przeżyliśmy horror. Jędrek rwał je na potęgę, kilkanaście par spodni w tygodniu. Aż się wkurzyłam i zapowiedziałam, że tego dnia, co podrze spodnie, siedzi goły w swoim pokoju i ma zakaz wchodzenia do kuchni, żeby coś sobie wyciągnąć i poprzestawiać. Dzięki pomocy chłopaków udało mi się to konsekwentnie przeprowadzić. Raz poskutkowało na 3 dni, drugi raz… działa już 2 tygodnie. Od dwóch tygodni Jędrek chodzi w całych spodniach i bluzie i nawet po zmianach (gdy biorę ubrania do prania i daję mu inne) jest ok. Więc gdy mi kompulsywnie dorwał się siłą do proszku do prania, porwał karton i wysypał proszek, zastosowałam tę samą metodę (tzn. zakaz wchodzenia tego dnia do kuchni). Awanturował się o to kilka razy, ale byliśmy nieugięci i zdaje się, że mu to dobrze robi. Gdy czuje w końcu granice. Co będzie dalej, nie wiem. Wiem też, że sama nie byłabym w stanie tego przeprowadzić, bo by mnie po prostu staranował.

Co mnie jeszcze martwi? Ilość leków, które bierze Jędrek. 8 tabletek rano, 3 w południe, 5 wieczorem. Od leków zaczęły mu się nawet trzęść ręce (objawy jak w Parkinsonie). Psychiatra powiedziała mi, że mamy do wyboru, albo znosić leki i prawdopodobnie powrócić do agresji, albo zaakceptować skutki uboczne. Dostał więc kolejny lek, który na szczęście pomógł na te trzęsawki. Niestety przytył też bardzo i nie chce biegać.

Co dalej? Nieciekawie. Złożyliśmy podanie o umieszczenie Jędrka w DPS. Pół roku trwała cała papierologia (zgoda sądu itd). Teraz czekamy. Podobno kolejka jest na 3 lata. Czy to już będzie szczęśliwe rozwiązanie. Niestety nie. Po pierwsze DPSy też nie są przystosowane do takich Jędrków, więc serce może nas równie boleć, jak w przypadku jego pobytu w szpitalu. Po drugie DPS Jędrka kosztuje ok. 8 tysięcy miesięcznie. Wygląda to trochę na celowe działanie na zasadzie kija i marchewki. Obecnie Jędrek otrzymuje rentę i świadczenie wspierające (w najwyższej kwocie) - to marchewka. Rentę - od ukończenia 18 r.ż., świadczenie wspierające - od początku tego roku. Jest to w końcu, po prawie dwudziestu latach jakaś realna pomoc finansowa od naszego Państwa. Gdy taka osoba trafia do DPS'u świadczenie wspierające, które mogłoby pokryć połowę odpłatności, jest takiej osobie odbierane - to kij. Po raz kolejny Państwo kopie nas w d… na zasadzie - dostaliście kasę i nie zawracajcie nam głowy swymi potrzebami. A więc kończę ten rok na wkur… Ale też wbrew wszystkiemu z nadzieją i pogodą ducha.

środa, 27 marca 2024

Kilka słów wyjaśnienia

 Kochani

Dziękuję za wszystkie słowa wsparcia i próby pomocy - rady itd. 

Wiem, że KAŻDY piszący pomyślał o nas ciepło i chciał, jak najlepiej. 

Dla jaśniejszego obrazu jednak dodam:

1/ Nie mamy już siły na żadne dodatkowe terapie, suplementacje, diety itd.

2/ Nie ma nas co nas podziwiać. W naszym przekonaniu nie mamy wyboru i robimy, co potrafimy. Czasem dość nieudolnie. Popełniliśmy i popełniamy masę błędów. Dajemy sobie na to przyzwolenie, teraz nie czas na wyrzuty sumienia.

3/ Jesteśmy u kresu wytrzymałości nerwowej i wiemy, że długo tak nie pociągniemy. Szukamy bezpiecznego miejsca dla Jędrka i czarna rozpacz nas ogarnia. 

4/ Chętnie nawiążę kontakt z rodzicami dorosłych autystów, ciężko funkcjonujących,  z Białegostoku lub okolicy.

wtorek, 26 marca 2024

Życie z 20-letnim autystą

 Gdy Jędrek był mały, byliśmy na pokazie zorganizowanym przez KTA - francuskiego filmu dokumentalnego  "Mam na imię Sabine" nakręconego przez siostrę dorosłej autystki żyjącej w takim specjalnym małym kilkuosobowym domu - DPS dla autystów. Byłam przerażona, to nie był film dla mnie na tamten czas. To co zobaczyłam było zbyt drastyczne, przerażające - nie o takiej wizji przyszłości mojego syna marzyłam. Teraz, to co widziałam, wydaje mi się rajem.

Piszę to po to, by mojej notatki nie czytali rodzice małych autystów, rodzice pełni nadziei. Zresztą zawsze możecie mieć nadzieję, że u Was będzie inaczej.

Zazwyczaj chętnie piszemy o radościach związanych z naszymi dziećmi, o ich sukcesach. Pięknie biega, pływa, rozpakowuje zmywarkę, uśmiecha się itp. O trudnościach wspominamy, ale delikatnie, żeby nie narzekać, nie epatować tym, czego się trochę wstydzimy. Dziś mimo całego skrępowania i wstydu postanowiłam opisać nasze życie codzienne, nasze trudności, ból, frustrację.

Zacznijmy od tego jak wygląda nasz dom. Jesteśmy w tej szczęśliwej sytuacji, że 2,5 roku temu zaryzykowaliśmy i przeprowadziliśmy się z ciasnego 3-pokojowego mieszkania do domu. Łatwo nie było bo kredyt, remont, przeprowadzka - wszystko w czasie bardzo niestabilnej formy Jędrka. Jędrek w czasie remontu, gdy tu przyjeżdżaliśmy nie chciał wchodzić do domu, krążył wokół. Po czym po przeprowadzce dość szybko zaakceptował dom. Teraz dla odmiany nie chce wychodzić na taras ani na podwórko (jak wychodzimy to na spacery do lasu, na cmentarz itd). W domu na dole Jędrek ma swój pokój (wcześniej nie miał) i wyraźnie to lubi, że może się u siebie zamknąć. W jego pokoju są meble po poprzednich właścicielach i jego łóżko. Myśleliśmy, że będzie mógł mieć w meblach swoje i nie swoje rzeczy i je sobie przekładać. A tymczasem Jędrek nie chce mieć tam nic, wszystko powynosił ze swojego pokoju, i najchętniej by rozebrał meble na kawałki (zdejmuje półki, które się dadzą). Łóżko Jędrka wygląda drastycznie- jak barłóg włóczęgi. Od wielu miesięcy rwie pościel, kołdry, poduszki. Jakiś czas temu przestałam dawać mu prześcieradła i poszwy bo nie ma to sensu. Po porwaniu kilku kołder i poduszek zrezygnowałam z poduszek, ale dałam mu kołdrę wełnianą, której na razie nie porwał. O dziwo, nie porwał już od 3 miesięcy poduszki, którą mu dałam po jakiejś przerwie - może w końcu docenił (niestety jest brudna bo Jędrek nie akceptuje poszew). W tym roku Jędrek wielokrotnie zasikał swoje łóżko, więc często nie pachnie tam zbyt przyjemnie.

Jak Jędrek chodzi ubrany po domu? Aktualnie jest to dresowa dość gruba bluza z porwanym przez Jędrka zamkiem, która się nie zapina, więc Jędrek pokazuje nam klatę i brzuch. Spodnie dżinsowe, z popsutym zamkiem, trochę mu spadają z tyłka, zwłaszcza jak założy je na odwrót jak lubi (nie tylko tyłem na przód, ale i wewnętrzną stroną na wierzchu). Gdy Jędrek zabrudzi ubranie i trzeba je uprać, ubrania zastępcze są słabo akceptowane (np. wczoraj w takiej sytuacji podarł 2 pary dresów, które ja pieczołowicie próbuję potem pozszywać, jak się w ogóle da). Jędrek chodzi boso bo porwał dobre kilka par klapek oraz kapci i ostatnia próba powrotu do klapek też się nie powiodła.

Jędrek w domu ma swobodny dostęp tylko do swojego pokoju, salonu z przedpokojem i schodami na górę i łazienki. To jest dość duża przestrzeń z minimalną ilością rzeczy, ponieważ Jędrek niszczy co się da. Zostawienie czegokolwiek bez nadzoru może okazać się pożegnaniem z tym. W salonie żarówki w żyrandolu są wykręcone (Jędrek je wykręca a nawet potrafi gryźć plastik z zewnątrz, więc staramy się pamiętać, żeby nie zostawiać bez nadzoru). Tak więc jak chcemy sobie posiedzieć w salonie wieczorem to musimy iść do zamkniętego pokoju po żarówki. Czasem Jędrek nie pozwala nam siedzieć w salonie, zwłaszcza mi. Wtedy muszę się chować do mojego pokoju. W łazience nie ma papieru toaletowego (inaczej za moment jest porwana rolka w sedesie), nie ma żadnych płynów (wszystkie wyleje), a mydło też często ulega połamaniu i wrzuceniu np. do zlewu czy bidetu. Zapychanie klozetu papierem toaletowym to jeszcze nic. Zdarzyło się również wysypanie piasku z kuwety do klozetu, albo zapchanie go klockami. Ostatnio musimy wyjmować i chować dozownik na proszek z pralki i pojemnik na wodę z suszarki bo Jędrek się tym bawi (czytaj - zaraz zniszczy) albo pije z tego wodę. W łazience aktualnie mogą być ręczniki, aczkolwiek czasem je pozwala.

Pozostałe pomieszczenia są zamykane na klucz i chodzimy z kluczami na szyi lub w kieszeniach. W moim przypadku bywa to groźne, jak Jędrek postanowi mi wyrwać klucz i szarpie bez wyczucia. Czasem oddaję swój klucz mężowi, żeby Jędrek widział, że nic na mnie nie wymusi. Wejście Jędrka do mojego pokoju oznacza zrobienie demolki z ubraniami - najchętniej wyrzucenie wszystkiego z szafy. Zdarzało się również porwanie ubrań (np. moich najlepszych spodni). Wejście Jędrka do kuchni oznacza wyjedzenie albo powykładanie rzeczy z lodówki albo wylanie/wyrzucenie do zlewu. Aktualnie jest też zafiksowany na kubkach i szafce z herbatami. Wszystko musi powyjmować. Ostatnio nie wystarczyło już wystawienie na stół, przeniósł co się dało na stół w przedpokoju, a potem w porywie złości rozsypał na podłogę moją najlepszą herbatę.

W połowie listopada Jędrek został zawieszony w szkole ponieważ był tak bardzo kompulsywny, niszczycielski oraz agresywny. Z dnia na dzień zostaliśmy postawieni w sytuacji bardzo trudnej. Oboje pracujemy. Ponieważ mąż ma własną działalność, więc kosztem swojej wydajności, opiekuje się Jędrkiem, gdy jestem w pracy. Poradzono nam położenie Jędrka na oddział psychiatryczny celem ustawienia mu dobrze leków. Po konsultacjach z lekarzami nie zdecydowaliśmy się na to i zaczęliśmy ustawiać leki u pewnego profesora. Trochę pomogło, ale nie do końca. Jędrek jest generalnie mniej pobudzony, ale co nieraz upiera się przy czymś i gdy tego nie może, następuje często autoagresja, niszczenie rzeczy i agresja. Życie z Jędrkiem to niemal ciągłe napięcie i oczy dookoła głowy. Po kilku dniach względnego spokoju (w czasie gdy TYLKO zniszczył parę ubrań i rzeczy i zsikał się kilka razy) - mamy atak agresji. Jędrek jest wtedy bezwzględny i tylko siłą fizyczną można go uspokoić. Ja oczywiście odpadam w takich sytuacjach, po zarwaniu parę razy w głowę, zazwyczaj się chowam i wołam o pomoc. Dwa razy, gdy byłam sama w domu, musiałam wzywać policję i pogotowie bo się po prostu bałam.

Oczywiście Jędrek nie jest cały czas tak drastycznie trudny. Są godziny i dni, gdy dużo śpi, uśmiecha się i problemem jest tylko to, że trzeba być czujnym, by w porę wytrzeć mu tyłek, inaczej się pobrudzi i będzie problem z ubraniami zastępczymi.

Od połowy lutego Jędrek wrócił do szkoły, ale tylko 3 razy w tygodniu po 3 godziny i to w obstawie z tatą. Żadne to rozwiązanie. 

W mieszkaniu tymczasowym w zasadzie obecnie może być tylko z panem Bartkiem i to jest jedyna realna pomoc, którą miewamy w niektóre dni weekendowe. Opiekunki powystraszał. Nowej asystentki z MOPS też nie chce na razie zaakceptować.

Chodzenie do sklepu stało się problematyczne. Upiera się przy zakupie hurtowym jakiegoś produktu. Niedawno przy kupowaniu kurtki wyszliśmy dodatkowo ze sklepu z 15 parami skarpet... Jest tylko jedno miejsce, gdzie Jędrek chodzi z uśmiechem i jest grzeczny - RESTAURACJA (byle nie z samoobsługą bo wtedy kolejny kompocik może być zbyt kuszący). Niestety na to nie ma żadnych dofinansowań.

Wiele osób pyta, co on robi w domu, że może się nudzi. Na pewno brak mu zajęcia bo głównie to leży u siebie, przekłada swoje klocki lub chodzi po salonie i przedpokoju. Problem w tym, że on nie chce zaakceptować nic co mu się proponuje. W szkole też jest ten problem. Oni nas pytają, co z nim robić ...

Tak wygląda nasza sytuacja. Na razie żadnych realnych wizji na poprawę nie ma. Jędrek wydaje się dla wszystkich za trudnym przypadkiem. Tylko my musimy sobie jakoś z nim radzić. Ja na całą tą sytuację zareagowałam kolejnym epizodem depresji, tym razem jednak leki pomagały tylko częściowo (jak u Jędrka ;-) Przez prawie 5 miesięcy żyłam jak sparaliżowana, od kilku dni czuję jakąś poprawę i jakąś energię. Psychiatra mi powiedziała: "Pani żyje jak na wojnie". Andrzej teoretycznie trzyma się lepiej, ale aż się boję pomyśleć, co będzie jak mu w końcu gruchnie. 

Może ktoś coś wie o realnych formach pomocy dla osób takich jak Jędrek i my w okolicach Białegostoku?


wtorek, 12 marca 2024

 Kochani

Gdybyście, Ci co chcą i mogą, o nas pamiętali wypełniając swoje roczne PIT'y i decydując na co przekazać 1,5 % swojego podatku, to będziemy niezmiernie wdzięczni:


KRS: 0000037904
Cel szczegółowy: 7375 Szumowski Jędrzej


Też duży chłopiec z wąsem wciąż potrzebuje Waszej pomocy, by móc się tak uśmiechać na co dzień. Jędrek zazwyczaj jest spokojny i pogodny, ale potrzebuje ciągłej opieki i wsparcia w wykonywaniu prostych czynności życiowych, zaspokajaniu potrzeb i tych podstawowych, i tych mniej podstawowych. Oprócz rehabilitacji w szkole musimy mu wymyślać jakieś zajęcia i z nim je realizować. Korzystamy też z pobytu Jędrka w mieszkaniu wytchnieniowym. Bardzo lubi to miejsce, ale niestety w tym roku nie ma chyba co za bardzo liczyć na opiekę finansowaną z jakiegoś samorządowego/rządowego/unijnego programu. Wasze wsparcie finansowe i słowne, dodaje nam sił i realnie pomaga dostarczać Jędrkowi to, co jest mu niezbędne.
Bardzo dziękujemy każdemu, kto w przeszłości nam pomógł i tym, którzy mogą i chcą uczynić to po raz kolejny. Lub pierwszy.



czwartek, 30 marca 2023

Masz prawo do szczęścia.

 Mam wrażenie, że w mojej poprzedniej notatce nie zawarłam tego, co chciałam. Ledwo musnęłam temat. Nie chciałam by była to notatka-reklama leków i psychoterapii. To jest mój sposób. Ktoś inny może potrzebować innej formy.

To, co w moim przeświadczeniu najważniejsze, to NIE LEKCEWAŻ SWOJEGO PROBLEMU. Ja długo myślałam, że coś ze mną jest nie tak, że nie mam prawa czuć się tak, jak się czuję. Bo przecież nie jest tak źle, bo przecież inni mają gorzej, bo przecież inni sobie radzą. GÓWNO. To nie ma żadnego znaczenia, jak mają inni lub jak inni reagują w podobnej sytuacji. Ty to Ty, Twoja jedyna w sowim rodzaju sytuacja, Twoja wrażliwość, Twoje doświadczenia życiowe, Twoje zasoby, Twoje braki zasobów (zasoby w sensie bardzo ogólnym, nie tylko finansowym, ale też głównie emocjonalnym, psychicznym itp itd). MASZ PRAWO czuć się tak, jak się czujesz. Nie jesteś mazgajem i słabeuszem. 

Masz prawo i wręcz obowiązek o siebie DBAĆ. O dbaniu o siebie rodzic słyszy zdawkowo najprawdopodobniej bardzo wcześnie. My usłyszeliśmy przy diagnozie Jędrka to zdanie. Co z tego, jeśli nie masz wędki i jeśli oprócz tego słyszysz - MUSISZ MUSISZ MUSISZ zrobić to i tamto. Jak najszybciej, jak najwięcej. I zawsze dziecko jest na pierwszym planie. Dla Ciebie nie zostaje nic. Bo albo nie ma sił, albo, czasu, albo pieniędzy szkoda. Jesteś na ostatnim planie i ochłapy, które sobie rzucasz traktujesz jako swój skrajny egoizm. Przede mną wielkie zadanie - DAĆ SOBIE PRAWO do życia i szczęścia. Nikt mi tego nie da, jak sama w sobie nie znajdę na to przyzwolenia.

środa, 29 marca 2023

Depresja

 Ta notatka jest dla ludzi, którzy mogą się czuć jak ja, czyli mieć depresję. Może komuś pomoże. Podzielę się moją historią, choć jest bardzo osobista a ja raczej nie mam skłonności ekshibicjonistycznych.

Szczerze mówiąc nastroje i skłonności depresyjne miałam od kiedy byłam nastolatką. Jakoś sobie z tym radziłam. Pierwszy leczony epizod depresyjny miałam ok 10 lat temu, już jako kobieta dojrzała. Tak się skończyła nasza walka z autyzmem, by "wyprowadzić" Jędrka, nasze kilkuletnie życie w napięciu po diagnozie, szarpanie się, nadmiar terapii, praca Metodą Krakowską i Wianeckiej, wyniszczający nas rok w 3 osobowej klasie dla autystów w szkole nr 11 (w II półroczu była to już nauka indywidualna). Przeżyliśmy co najgorsze, pozbyliśmy się złudzeń, że Jędrek z tego wyjdzie i będzie dobrze funkcjonował, zdobyliśmy dla Jędrka miejsce w szkole KTA i wtedy ja się rozpadłam. Na szczęście farmakoterapia + wakacje w Kopanicy postawiły mnie na nogi. To był dość krótki epizod.

Tym razem było gorzej. Zaczęłam wpadać w dołek po pierwszej fali pandemii, w wakacje 2020, zanim jeszcze u Jędrka pojawiły się trudne zachowania. Początkowo, gdy te zachowania się pojawiły, podśmiewałam się, że Jędrek mnie wyczuwa i nie pozwala mi wpaść w dół, robi wszystko żebym skupiła na nim swoją uwagę i siły. Gdy te zachowania w sierpniu się pogorszyły i przeżyłam trudne chwile z Jędrkiem na turnusie w Polanicy, a potem ciąg dalszy nastąpił w domu przestało mi być do śmiechu. Było ciężko. Po pół roku pewna pani psycholog powiedziała mi, że wygląda na to, że jestem w czarnej dupie i zaczynam się w niej urządzać. To mnie na tyle wstrząsnęło, że zebrałam się w sobie i kolejne pół roku przetrwałam w trochę lepszej formie. Na fali tej trochę lepszej formy w wakacje znaleźliśmy i kupiliśmy dom. Wtedy znowu się zapadłam bo stresu było co niemiara. Po przeprowadzce dalej nie było ze mną dobrze. Wszyscy w rodzinie byli zadowoleni, oprócz mnie. Mnie mało co cieszyło, wszystko przerażało. Nie widziałam szansy by coś mogło się zmienić, nie wierzyłam że cokolwiek może mi pomóc. Myślałam, że jestem jakaś wybrakowana, do niczego. Żyłam bo żyłam, robiłam, co musiałam, ale czułam się, jakbym dźwigała na plecach worek kamieni. Nigdzie nie wychodziłam (oprócz do pracy) a w czasie rzadkich spotkań ze znajomymi, nawet takimi, których kocham, cały czas czułam smutek. Nie miałam nawet siły zadzwonić do psychiatry. W końcu w maju się zdecydowałam i dostałam wizytę na sierpień. Tymczasem w wakacje wszystko ze mnie spadło, jakby ktoś zdjął ten worek, przemył oczy i serce, poczułam lekkość bytu. Spotykałam znajomych, rodzinę, kwitłam. Opowiedziałam to wszystko panu psychiatrze i on bardzo rozsądnie postanowił mnie przechytrzyć i umówił się ze mną na wizytę kontrolną na początku października. Byłam też w kolejce do psychoterapii. Zaczął się rok szkolny a ja poczułam, że znowu idę na dno. Rozpoczęłam psychoterapię. Wrzesień był straszny. Takiego doła nie miałam nigdy. Miałam prawie wszystkie objawy typowe dla depresji, poczucie beznadziei, przerażający smutek, obezwładniający mnie lęk, stałe myśli samobójcze itp itd. Nawet jadłam z niechęcią (normalnie stres zajadam; dopiera MEGA stres powoduje, że nie jem). Nawet dzieci w szkole zauważyły, że coś mi jest i rysowały mi laurki pocieszające. Nie mogłam się doczekać wizyty u psychiatry i tabletek bo tylko w tym widziałam jeszcze jakąś szansę (normalnie jestem anty-lekowa). Zanim tabletki zaczęły działać umęczyłam się strasznie. Wrzesień i październik to był prawdziwy horror, tak źle nie czułam się chyba nigdy. Jakbym się rozpadła.  A potem zaczęło być coraz lepiej. Zaczęłam powracać do żywych. Biorę leki, chodzę na psychoterapię i bardzo jestem z tego zadowolona. Bez wspomagania farmakologicznego nie byłabym w stanie przepracowywać na terapii wielu trudnych kawałków. Bez terapii tabletki byłyby tylko tymczasowym wspomagaczem (one nie likwidują przyczyn). Terapia uświadomiła mi, że to co się ze mną stało jest naturalną reakcją organizmu. Że nie jestem ani wybrakowana, ani leniwa, ani egoistyczna. Po prostu to co mnie spotkało i spotyka jest bardzo bardzo trudne i ciężkie. Uczę się dbać o siebie. To jest bardzo trudne. Bo nie chodzi o to by czasem sprawić sobie jakąś przyjemność, ale aby nie nadwyrężyć swoich sił, i fizycznych, i psychicznych, i emocjonalnych. Zadbać o siebie to znaczy dążyć do tego, by czuć się dobrze. Jeśli tak nie będzie, nie pomogę mojemu dziecku. Padnę. Poza tym coraz bardziej dorastam do tego, że mam prawo czuć się dobrze dla samej siebie.

A co teraz?

 Rok szkolny 2022/23 - ostatni rok Jędrka w szkole podstawowej, kończy 8 klasę. Hmm. Jakiś czas temu zadzwoniła do Andrzeja pani z ZUS z pytaniem, czy on się nie pomylił w swoim podaniu o jakieś 300 plus na kredki (czy coś w tym stylu) bo napisał tam, że syn ma lat 18 i chodzi do szkoły podstawowej. Andrzej zażartował wtedy, że gamoń nie chce się uczyć, to kibluje po kilka klas. Normalnie każdy rodzic byłby zrozpaczony, gdyby jego 18 letnie dziecko było wciąż w podstawówce, a my chętnie byśmy to wydłużyli. Bo wiemy, że gdy Jędrek wyjdzie z systemu edukacji, to nic go nie czeka. Brak perspektyw.

Ale wracajmy do chwili obecnej. Jędrek chodzi wciąż do Ośrodka OSTO (szkoły specjalnej dla autystów). Jest mu tam dobrze.  Pani Kasia to doświadczona mądra terapeutka. Jest też nowy pan Robert, bardzo zaangażowany i życzliwy. I wielu innych terapeutów i opiekunów, których pracę podziwiam i bardzo doceniam. W tym roku szkolnym w szkole Jędrek zrobił ok. 3 duże awantury. Ale generalnie jest ok. Chętnie uczestniczy w zajęciach, jest zaangażowany i chętny. Oczywiście na swoją miarę. Aczkolwiek nie chce nic przenosić na dom. To co w szkole, tego nie robi się w domu (próbowaliśmy, ale Jędrek twardo trzyma granice ;-)

W tym półroczu duże zmiany. Po pierwsze, tak jak wspominałam nowa pani psychiatra i nowy lek Aryzalera (drogi lek, ale wydaje się być skuteczny). Po drugie mieszkanie wytchnieniowe. Po trzecie regularna fizjoterapia.

Największe kłopoty obecnie? Rwanie ubrań (majtki, koszulki, piżamy, a nawet spodnie i bluzy) i pościeli. Sikanie  w majtki na spacerach w szkole. Takie rzeczy jak powykręcane żarówki czy papier toaletowy i mydło pod kluczem, to już zdają się drobiazgi. 

Jeśli chodzi o awantury (co jest najtrudniejsze), to w lutym były 3 , jedna w domu, jedna w szkole i jedna w mieszkaniu wytchnieniowym. W marcu nie było jeszcze żadnej...Trzymajcie za nas kciuki.

Największe radości? Że przeważnie Jędrek chodzi uśmiechnięty. Że całkiem fajnie się już zaadaptował w mieszkaniu wytchnieniowym i na fizjoterapii. Że coraz lepiej idzie mu bieganie (chłopcy regularnie biegają w sobotę w Park Runach). Że chętnie pomaga w domu w tym, co jest w stanie i dźwiga z przyjemnością siatki ze sklepu.

Rok 2021/22 - streszczenie

Ubiegły rok szkolny 2021/22 był już trochę lepszy, spokojniejszy. Wróciliśmy do regularnego brania leku Chlorothixen 50 (duża dawka), 2 tabletki rano, 1 wieczorem. Z Rispoleptu zrezygnowaliśmy bo Jędrek bardzo przytył i była obawa,  że Rispolept pobudza jego apetyt. Zresztą i tak miałam wrażenie, że bardziej skuteczny w przypadku Jędrka jest Chlorprothixen. Na szczęście tym razem Jędrek nie był już po tabletkach taki otumaniony, jak na początku, ani tak mega śpiący. Sytuacja się powoli normowała, Jędrek urządzał awantury tylko od czasu do czasu (raz na miesiąc? może czasem częściej). Megastresujący był zakup domu, kredyt, sprzedaż mieszkania, remont, przeprowadzka akurat w dzień ataku Rosji na Ukrainę, podwyżki, niepewna sytuacja ekonomiczna i polityczna. Duża część znajomych gotowała się do ewentualnej ucieczki na zachód. Ja nie myślałam o żadnej ucieczce. Wyjazd z Jędrkiem do babci na 1 czy 2 dni był wyzwaniem (jak długo Jędrek wytrzyma zanim się zezłości). Po przeprowadzce spacery do Parku Branickich zamieniliśmy na spacery po lasku za Lisią Górą w Wasilkowie. Na szczęście i Jędrek, i ja, bardzo lubimy spacerować, choć on ma znacznie lepszą kondycję, wytrzymałość. Ja po 2 godzinach spaceru jestem padnięta, a on jak gdyby nigdy nic spaceruje dalej po domu.

W szkole na szczęście była już z nami pani Kasia. 

Latem złożyliśmy dokumenty do sądu o ubezwłasnowolnienie Jędrka. Wszystko przebiegło bezproblemowo, aczkolwiek cała procedura trwała pół roku (co w porównaniu do Warszawy, z tego co wiem, i tak jest dobrym czasem). Poza tym 25 lipca 2022 Jędrek skończył 18 lat. Świętowaliśmy rodzinnie. Złożyliśmy dokumenty do ZUS. Nikt nie chciał oglądać Jędrka, decyzja zapadła zdalnie. Niezdolny do pracy bezterminowo (= renta coś ok. 1 tys). Niezdolny do samodzielnej egzystencji (=500 plus) na 5 lat. Złożyliśmy odwołanie odnośnie terminowości tej decyzji. Orzecznik przyznał nam rację, że faktycznie stan Jędrka jest ciężki i w związku z tym niezdolny do samodzielnej egzystencji na ... 5 lat. Gdy to zobaczyliśmy - wybuchnęliśmy śmiechem. Do sądu już z tym nie poszliśmy, trudno, za 5 lat trzeba będzie znowu składać dokumenty. To jest doskonały przykład, jak nasze Państwo za pośrednictwem ZUS pomaga osobom niepełnosprawnym. 

To lato spędziliśmy głównie w domu. Było bardzo fajnie. Przyjmowaliśmy gości (rodziców, teściów, znajomych). Jędrek wszystko znosił dzielnie i był w całkiem dobrym nastroju.  Niestety Jędrek nie chciał za bardzo przebywać w ogrodzie albo na tarasie. Za to chodziliśmy na długie spacery. Na 5 dni wyjechaliśmy tradycyjnie do naszej ukochanej Kopanicy nad jezioro. Udało się nam też poleczyć Jędrkowi zęby pod narkozą w Dentalblue - wszystko przebiegło bardzo dobrze.

Chłopaki wrócili do częstszego biegania.

poniedziałek, 27 marca 2023

Bardzo trudny czas

Weszłam na bloga Jędrka, żeby zamieścić nowy apel i aż się zdziwiłam, że nie pisałam ponad 2 lata, w zasadzie dwa i pół roku bez słowa. Szczerze mówiąc, to był bardzo trudny dla nas czas. Jędrek przeżył początek pandemii bezproblemowo, ale w wakacje wszystko się posypało. Najpierw w Ośrodku, potem w domu. W Ośrodku co jakiś czas mega-trudne zachowania, w domu też. Przeżyliśmy horror. Przemeblowywał nam całe mieszkanie. Kompulsywnie przewracał ubrania w szafach, naczynia w szafkach w kuchni, wykładał, przekładał, mieszał. Mokre, brudne ubrania - bez znaczenia. Nie pozwalał wieszać mokrych ubrań do schnięcia (nigdzie, nawet suszarka na klatce schodowej mu przeszkadzała). W końcu kupiliśmy maszynę - suszarkę do ubrań, która stanęła w dużym pokoju, przy łóżku, przy naszych głowach (nie było innego miejsca). Przesuwał- ciągał meble, które się dało (np. wyżej wymienioną suszarkę na środek pokoju). W kuchni wykładał z szafek wszystkie kubki i talerze i zastawiał nimi cały blat. Nie było gdzie przed nim ukryć brudnych ubrań, jak je dopadł, to mieszał z czystymi. Wszystkie łazienkowe płyny trzeba było chować w kuchni, jedynym zamykanym pomieszczeniu. O kompulsywnym jedzeniu szkoda gadać. Nie mogłam się położyć w dzień na łóżku. Jak chciałam mieć chwilę spokoju, chowałam się - zamykałam na zasuwkę w kuchni, żeby posiedzieć w fotelu. Jak go coś zdenerwowało (np. jakaś próba powstrzymania jego kompulsji i wydumanek), robił karczemne awantury. Był autoagresywny (bicie się po głowie, biodrach) i agresywny (atakował nas). Dostałam parę razy po głowie, ale w większość ataków przejmował mąż lub starszy syn. Ich atakował na całego, bez pardonu. To był koszmar. Bałam się, kiedy który skończy z rozbitą głową. Te awantury mnie wykańczały psychicznie, po każdej takiej potrzebowałam dobrych paru dni by dojść do siebie, a wtedy zazwyczaj następowała kolejna. Musieliśmy zrezygnować z basenu bo parę razy zdarzyło mu się go zanieczyścić. Żyłam jak na komendę - zaraz po powrocie Jędrka ze szkoły - obiad. Potem spacer do parku. Z bieganiem też w pewnym momencie był problem, Jędrek nie chciał się przebierać, odpowiednio ubrać do biegania. Było mu też wyraźnie ciężej (przytył). W szkole nie chciał współpracować na wielu zajęciach (np. SI). Na spacerach wlókł się za grupą (efekt tabletek) albo sikał w majtki. Nie chciał też jeździć na fizjoterapię, masaże. Rok szkolny 2020/21 był mega trudny. Dodatkowo ciągle zmiany w formie pracy (częściowo zdalnie, częściowo w szkole; jakieś kwarantanny u Jędrka). Przy trudnych zachowaniach Jędrka w szkole, żyłam ciągle jak na szpilkach, zastanawiając się, ile jeszcze dam radę pracować zawodowo. Dobrze tylko, że nikt z nas nie chorował. Z farmakologicznym leczeniem Jędrka też był kłopot. Albo dostawał za małą dawkę, albo za dużą. Na dodatek, pod wpływem osób, które zniechęcały mnie do dawania leków, zaczęłam wycofywać Jędrkowi pod koniec roku leki (funkcjonował wtedy znacznie lepiej) i to nie był dobry pomysł. W wakacje wyjeżdżaliśmy ze stresem, jak będzie funkcjonował Jędrek poza domem (na weekendowych wyjazdach do babć w roku szkolnym było przeważnie bardzo ciężko). W wakacje pojechaliśmy tradycyjnie do Kopanicy, nad jezioro i było w miarę dobrze. A potem pojechaliśmy na kilka dni we 3 (Piotrek pracował) do małej miejscowości Kozińce pod Giżycko, wynajęliśmy domek (chcieliśmy wykorzystać bony turystyczne). I generalnie było nam tam bardzo dobrze, oprócz mega-awantury, którą nam Jędrek urządził chyba właśnie w Giżycku, gdy uparł się, żeby mu kupić z10 lodów na raz. Upierał się też czasem i nie chciał wejść do domku wieczorem, pomimo tego np. że padało. Ubrać się odpowiednio też niestety wtedy nie chciał.

Mimo tego wszystkiego, a może właśnie dlatego w wakacje 2021 zaczęliśmy szukać większego mieszkania. I w końcu znaleźliśmy nieduży dom w Wasilkowie, który kupiliśmy we wrześniu 2021. Zrobiliśmy remont i przeprowadziliśmy się pod koniec lutego 2022. Mieliśmy duże obawy, jak na to zareaguje Jędrek (bo gdy tam jeździliśmy w czasie remontu, to Jędrek albo nie chciał wchodzić do domu i krążył wokół, albo jak wszedł zimą, to nie chciał zdjąć kurtki). Okazało się, że Jędrek zareagował bardzo dobrze na przeprowadzkę. Wyraźnie mu się spodobało, że ma swój pokój i dużo przestrzeni do chodzenia. Ja zaś w końcu miałam zamykane pomieszczenia i mogłam zapanować nad niszczycielskimi i kompulsywnymi zachowaniami Jędrka. Oczywiście nadal nie jest to łatwe. Trzeba mieć oczy dokoła głowy, być cały czas czujnym, organizacyjnie i emocjonalnie. Jędrek lubi niszczyć różne rzeczy, dlatego w jego swobodnym zasięgu musi być ich jak najmniej. Z ciekawostek, jak na co dzień żyje się z Jędrkiem. W łazience nie ma ani papieru toaletowego, ani mydła (oczywiście żadnych innych płynów też; są zamknięte w kuchni). Mój pokój i kuchnia są zamknięte na klucz, gdy Jędrek tam wchodzi, musi być pod nadzorem bo zaraz robi bajzel, a lubi tam wchodzić i tylko czyha na okazję. Na szczęście nie chodzi na górę do chłopaków (o dziwo).

Od ubiegłego roku szkolnego Jędrka nową główną terapeutką w Ośrodku jest pani Kasia. Ja ją uwielbiam, czuję się przy niej bardzo bezpiecznie. Dobrze, że trafiła nam się taka terapeutka na ten trudny czas. Pani Kasia rozumie wszystko. Jędrek w Ośrodku funkcjonuje teraz nieźle. W tym roku szkolnym nawet lepiej jak w poprzednim. Czasem miewa trudne zachowania, ale generalnie wrócił do dobrej formy. Chętnie pracuje, również na dodatkowych zajęciach ze specjalistami. Aczkolwiek dopiero niedawno wszedł znowu bez problemu do sali SI. W Jędrka grupie jest też nowy pan, pan Robert, który świetnie się z Jędrkiem dogaduje. Jesteśmy też od niedawna pod opieką nowej pani psychiatry, która zaproponowała nowy lek i która bardzo mi się podoba bo stara się zrozumieć dziecko i sytuację, a nie kwitować wszystko stwierdzeniem - oni (czytaj: autyści) tak mają, często nie da się zrozumieć dlaczego są agresywni.  Otóż jest to bardzo trudne w przypadku takiego niemówiącego Jędrka, reagującego często z opóźnieniem, ale wierzę, że zawsze jest powód, że to nie spada z kosmosu.  Wiem, że same leki nie wystarczą, że potrzebne jest zrozumienie i Jędrek go potrzebuje. 

Ciąg dalszy nastąpi. Teraz mama musi się udać na własną terapię.



Apel - prośba o 1,5%

Jędrek ma już 18 lat i dopiero kończy szkołę podstawową. W następnym roku pójdzie do szkoły przysposabiającej do pracy, ale tak naprawdę to ani o pracy ani o usamodzielnieniu się nie ma mowy. Zawsze będzie potrzebował pomocy i stałej opieki drugiej osoby. Ma autyzm oraz niepełnosprawność umysłową w stopniu znacznym. Nie mówi, komunikuje tylko podstawowe potrzeby. Z drugiej strony jest wyjątkowym nastolatkiem, który chętnie pomaga w domu. Niestety prawie przy każdej czynności potrzebuje osoby wspomagającej go. Nie potrafi na dłużej zająć się czymkolwiek sam. Niestety ma też szeroki zestaw czynności niszczycielskich, typu rwanie ubrań, niszczenie przedmiotów itd. Tak więc stale potrzebuje kogoś obok, kto go przypilnuje, czymś zajmie (a nie jest łatwo go czymś zająć). Chętnie chodzi na spacery, biega, też oczywiście z asystą. Nasze siły są już mocno zużyte. Bardzo potrzebujemy pomocy w opiece i zajęciu się Jędrkiem (a to kosztuje). Możecie nam pomóc przeznaczając 1,5% podatku dla Jędrka.


Aby przekazać 1,5% podatku, wystarczy w deklaracji podatkowej, w rubryce WNIOSEK O PRZEKAZANIE 1,5% PODATKU NALEŻNEGO NA RZECZ ORGANIZACJI POŻYTKU PUBLICZNEGO (OPP) wpisać 

KRS:  0000037904, 

a w polu CEL SZCZEGÓŁOWY 1,5%:  7375 SZUMOWSKI JĘDRZEJ

Szanowni Darczyńcy, prosimy o zaznaczenie w zeznaniu podatkowym pola „Wyrażam zgo­dę”

 

Aby przekazać darowiznę:

Fundacja Dzieciom „Zdążyć z Pomocą”

ul. Łomiańska 5, 01-685 Warszawa

Alior Bank 42 2490 0005 0000 4600 7549 3994

tytułem: 7375 SZUMOWSKI JĘDRZEJ – darowizna na pomoc i ochronę zdrowia

 

Więcej informacji o Jędrku na stronie www.deszczowy-chlopiec.pl
lub profil
u na Facebook’u: facebook.com/deszczowy.chlopiec

Dziękujemy za pomoc. Hanna i Andrzej Szumowscy

 


 

czwartek, 5 listopada 2020

Na skraju... niestety nie lasu

Strasznie dawno tu nie pisałam. Prawie już zapomniałam jak to robić. 

Trudny to rok. 

Od ubiegłego roku szkolnego Jędrek ma nową panią terapeutkę w Ośrodku, panią Anitę. Dobrze nam się dogaduje. I co ważne, pani Anita ma jakiś pomysł na Jędrka. Ale koronawirus miesza. Najpierw wiosną zamknął nam środek na ponad 2 miesiące. Bardzo trudny to był czas dla mnie, totalna zmiana w pracy, zdalne nauczanie. Jędrek został pozostawiony sam sobie, ale wydawało się, że wszystko dobrze znosi, był grzeczny, cierpliwy i bezproblemowy. Za to w lipcu, już po powrocie do szkoły się zaczęło. Najpierw autoagresja (bicie się po głowie), potem bardzo nasilone kompulsje i agresja. W sierpniu umęczyłam się z nim strasznie na turnusie w Polanicy Zdroju bo miał ataki złości i agresji,  Jednak najgorsze nastąpiło po powrocie. I w szkole i w domu. Megakompulsje - cały dom mi tak przemeblowywał, że trudno było z tym żyć (np. w łazience nie mogły wisieć ręczniki, leżeć mydło, wkładał nam mokre ubrania do szaf itp itd). Gdy się nie zgadzamy mamy  mega-awantury, gdy się zgadzamy ... też nie jest dobrze, bo się rozkręca i wymyśla kolejne głupoty. We wrześniu włączyliśmy leki, ale widać dawka byłą za mała bo kompletnie nic to nie zmieniło. Dlatego od 3 dni ma zwiększoną dawkę (Rispolept i Chlorprothixen). Widać, że działają bo jest otumaniony i potulny. Bardzo dużo śpi. Wcześniej mnie wykańczał swoimi kompulsjami i awanturami, teraz się zamartwiam, czy to nie za duża dawka i czy mu te leki krzywdy nie zrobią.

W dodatku w tym tygodniu jest na zdalnym nauczaniu. U mnie w pracy ciągłe zmiany związane z sytuacją epidemiologiczną.

Zorientować się w tym wszystkim ciężko. Chyba jestem na skraju załamania nerwowego. Cieszę się bardzo, że nasi rządzący tak bardzo troszczą się o życie poczęte, w myśl zasady "Cierpcie a będziecie święci". Tylko, że ja  ... w dupie mam świętość.

poniedziałek, 27 stycznia 2020

Prośba o 1 %

Kochani
Gdybyście, Ci co chcą i mogą, o nas pamiętali wypełniając swoje roczne PIT'y i decydując na co przekazać 1 % swojego podatku, to będziemy niezmiernie wdzięczni:



KRS: 0000037904
Cel szczegółowy: 7375 Szumowski Jędrzej


Też duży chłopiec z wąsem wciąż potrzebuje Waszej pomocy, by móc się tak uśmiechać na co dzień. Jędrek zazwyczaj jest spokojny i pogodny, ale potrzebuje ciągłej opieki i wsparcia w wykonywaniu prostych czynności życiowych, zaspokajaniu potrzeb i tych podstawowych, i tych mniej podstawowych. Oprócz rehabilitacji w Ośrodku musimy mu wymyślać jakieś zajęcia i z nim je realizować. Wasze wsparcie finansowe i słowne, dodaje nam sił i realnie pomaga dostarczać Jędrkowi to, co jest mu niezbędne.
Bardzo dziękujemy każdemu, kto w przeszłości nam pomógł i tym, którzy mogą i chcą uczynić to po raz kolejny. Lub pierwszy

sobota, 7 grudnia 2019

Podziękowanie -1%

Przepraszam, rzadko piszę. Próbujemy żyć normalnie.
I dzięki Waszej pomocy w dużej mierze nam się to udaje.
Dlatego bardzo dziękujemy wszystkim, którzy w tym roku przekazali 1% dla Jędrka.
Dostaliśmy wpłaty z następujących miejscowości:

Augustów, Białystok, Bielsk Podlaski, Gliwice, Grajewo, Hajnówka, Koszalin, Kraków, Legionowo, Lublin, Łomża, Mysłowice, Nowy Tomyśl, Olsztyn, Ostrów Mazowiecka, Poznań, Stargard, Toruń, Warszawa, Wieruszów, Wołomin, Wysokie Mazowieckie, Wyszków, Zabrze, Zambrów

Niektóre bardzo zaskakujące. bo przecież nie znamy nikogo z Olsztyna, czy Wieruszowa.

Macie, kochani, swój wielki udział w tym, że Jędrek ogólnie ma się dobrze i wygląda tak:


czwartek, 22 sierpnia 2019

Rok szkolny 2018/2019 - podsumowanie

Minął kolejny rok. Jędrek był w szóstej klasie i na nasze życzenie nie otrzymał promocji do klasy następnej - przedłużyliśmy mu etap edukacyjny.
W tym roku jego główną terapeutką była pani Ewelina, z którą to robił zakupy i nie musiałam myśleć, co mu dać na śniadanie. To było bardzo wygodne.
Wydaje się, że wszystko było ok, a jednak w maju Jędrek zaczął się denerwować, buczeć, bić się po biodrach (aż do siniaków). Niestety miał kilka takich trudnych dni. Najpierw w Ośrodku, potem w domu. Najgorzej było w dniu 18 urodzin brata :-( Niestety nie udało nam się odkryć przyczyny. Na szczęście w wakacje sytuacja taka miała miejsce tylko raz, w niedużym stopniu a po posiłku ustąpiła (tu przyczyną wyraźnie był głód).
Z ważniejszych wydarzeń w Ośrodku - w czerwcu odbyła się wycieczka z noclegiem. Wszystko było ok. Poza tym Jędrek przystąpił do bierzmowania z grupą swoich kolegów w kaplicy przy Ośrodku. Było sympatycznie.
Poza Ośrodkiem Jędrek jeździł regularnie 2-3 razy w tygodniu na basen ze START'u.  Pan Jarek go chwali. Mówi, że Jędrek pływa byle jak, ale za to nie dyskutuje, tylko pływa :-) Bardzo nas bawi i cieszy ta specyficzna pochwała.
Poza tym w tym roku Jędrek zdobył całą masę medali w biegach miejskich (za uczestnictwo). Uzbierała się z nich już niezła kolekcja.
W wakacje byliśmy tradycyjnie nad jeziorami (było cudnie) i na turnusie rehabilitacyjnym w Krynicy-Zdrój.
Jędrek jest złoty dzieciak, można z nim zwiedzać, chodzić po górach, po sklepach, leżeć i nic nie robić - do wyboru - do koloru. I tylko z nabiałem musimy uważać bo mu szkodzi. I też się na to zgadza. Czasem to jest nawet za grzeczny. Ma duże zahamowania w wyrażaniu swoich potrzeb - stąd może frustracja i te ataki złości. Ale przecież pozłościć się też czasem trzeba. Żeby tylko nie robił sobie krzywdy!

środa, 20 lutego 2019

Co nowego

A może ktoś jeszcze mnie czyta i jest ciekawy, co u Jędrka.
Problemy skórno-gastryczne na razie wydają się opanowane. Co prawda już parę razy tak się wydawało, po czym problem wracał, ale jestem dobrej myśli. Unikamy nabiału, aczkolwiek nierestrykcyjnie (jestem zwolenniczką poglądu, że skrajności nie służą ani zdrowiu fizycznemu, ani psychicznemu ;-)
Jędrek nadal jest bardzo grzecznym, chętnym do pomocy nastolatkiem. Rzadkość, nie? Taki nietypowy nasz synek.
Ostatnio sąsiadka, która widziała na FB fotorelacje z biegów Jędrka z tatą, pomyliła nam synów i dopytywała się: "Jak ten drugi syn? Bo chyba już lepiej, nie? Bo nie słychać, by tupał po nocach."
Tak, tak, wspomnienia sprzed już przecież kilku lat nadal są i to silne. Nie było lekko. Ani nam, ani sąsiadom.
Za to teraz sama słodycz. Czasem nie zdarzę poprosić, a Jędrek już mi pomaga (podnosi tapczan - do pościelenia, rozpakowuje zmywarkę, pralkę, wiesza pranie). Co prawda wiesza czasem podwójnie, czy potrójnie, jedno na drugim i trochę koślawo, ale grunt, że jest chęć i postępy :-)
No i mam idealnego towarzysza do spacerów. Proszę się nie oburzać porównaniem, ale Jędrek jest lepszy jak pies. Nie muszę z nim wychodzić (np. gdy pada lub źle się czuję), ale mogę (i to mnie mobilizuje by się ruszyć). Poza tym wpuszczają nas obojga do muzeum-galerii (mamy po drodze taką jedną, fotografii). Miłośnikom psów przyznaję, że mają one też swoje zalety, np. nie trzeba ich tak często myć.  Jędrek niestety nie jest samodzielny w obsłudze higienicznej.

Dziękuję Ci, Gosiu.

Mniej więcej 20 lat temu uczestniczyłam w kursie dla nauczycieli francuskiego w Sulejówku. Kurs był długi, Spędziliśmy kilka tygodni w roku razem (z przerwami). Tam poznałam Gosię. Polubiłyśmy się, ale nie przyjaźniłyśmy się jakoś szczególnie. Mimo tego  gdy po kilku latach napisałam do wszystkich, których miałam w skrzynce pocztowej o Jędrku i że proszę o 1 %, Gosia się odezwała. I oprócz 1 % co jakiś czas wysyłała mi miłe słowa i darowiznę na konto Jędrka. Jakiś czas temu umilkła. Darowizny przychodziły, ale Gosia nie pisała. Po jakiś 2 latach, na mój list z podziękowaniem dostałam odpowiedź. Nie od Gosi, ale od jej męża. Gosia umarła na raka w 2016 roku, a on kontynuuje to, co robili razem. Nie muszę Wam chyba mówić, jak bardzo mnie to wzruszyło, poruszyło.

Teraz dostałam mail od męża Gosi z zapytaniem o 1%. Nie, nic się nie zmieniło:

KRS: 0000037904

Cel szczegółowy: 7375 Szumowski Jędrzej

To, co się zmieniło, to numer konta do wpłacania darowizn:
Fundacja Dzieciom "Zdążyć z Pomocą"
Alior Bank S.A. 42 2490 0005 0000 4600 7549 3994
Tytułem:
7375 Szumowski Jędrzej darowizna na pomoc i ochronę zdrowia

Pamiętajcie o nas, Wy, którzy możecie. Ja już nie za bardzo mam śmiałość przypominać, nie chcę się napraszać.
Ale bardzo mnie wspiera każdy Wasz gest, każda wpłata, każde dobre słowo. Jesteście naszymi aniołami. Nie lubię takich ckliwych, górnolotnych słów. Ale jak mam myśleć o Gosi i o każdym z Was, który o nas pamięta?
Wasz 1% przekazany dla Jędrka to dla mnie dużo dużo więcej, niż konkretne pieniądze.

czwartek, 29 listopada 2018

Podziękowanie

Bardzo dziękujemy wszystkim, którzy w tym roku przekazali 1 % swojego podatku na rehabilitację Jędrka. Dzięki Wam Jędrek może chodzić do szkoły, gdzie otrzymuje odpowiednie wsparcie. Dzięki Wam Jędrek był na turnusie w górach i po raz pierwszy w swym życiu ganiał po Tatrach jak kozica. Dzięki Wam, my rodzice Jędrka możemy poświęcić mu więcej naszego czasu i sił, aby z nim biegać, jeździć na basen, spacerować. W dużej mierze dzięki Wam Jędrek żyje godnie i radośnie.

Dziękujemy Wam, nasze dobre dusze, z następujących miejscowości i ich okolic (miejscowości wymienione poniżej, to lista lokalizacji Urzędów Skarbowych, skąd wpłynęły wpłaty 1% na subkonto Jędrka w Fundacji "Zdążyć z Pomocą"):
Augustów, Białystok, Bielsk Podlaski, Brodnica, Gliwice, Grajewo, Gryfino, Hajnówka, Kraków, Krosno Odrzańskie, Legionowo, Lublin, Łomża, Mysłowice, Nowy Tomyśl, Olsztyn, Ostrołęka, Ostrów Mazowiecka, Parczew, Piaseczno, Poznań, Rzeszów, Stargard, Szczecin, Tychy, Warszawa, Wejherowo, Wołomin, Wysokie Mazowieckie, Zabrze, Zambrów


wtorek, 25 września 2018

Rok 2017/2018

W skrócie o ubiegłym roku szkolnym. Był dobry. W Ośrodku Jędrek był pod opieką i kierownictwem pani Agnieszki. Cudnie nam się współpracowało. Kontakt bezpośredni doskonały. Pani Agnieszka zaatakowała z nową mocą PECSy, po czym musiała nam przyznać rację, że Jędrek jest niestety odporny na tego typu komunikację i to nie idzie głębiej. Ćwiczyli więc samodzielność. I efektem tego było min to, że w domu Jędrek zaczął całkowicie samodzielnie rozpakowywać zmywarkę i wynosić śmieci. Bardzo jestem z tego zadowolona. On też. Bo cudowne w Jędrku jest to, że on lubi być potrzebny, lubi pomagać.
Chłopak był cały rok spokojny, uśmiechnięty. Na początku roku miał nasilone chodzenie po krawędziach, bokami. Ale mu przeszło. W połowie roku pojawiły się problemy ze skórą twarzy, z którymi niestety walczymy do tej pory.
Z zajęć dodatkowych Jędrek od jesieni  do wiosny jeździł 3 razy w tygodniu na różne zajęcia, typu TUS, sensoryczne, logopedia na Wrocławską z Fundacji jakiegoś tam rozwoju. I przez cały rok ze Startem na basen.
Poza tym z mamą chodził na spacery, z tatą biegał.
W wakacje byliśmy tradycyjnie nad jeziorami. I nietradycyjnie na turnusie w górach, w Tatrach. Jędrek ganiał po górach jak kozica i nie jest to przesadą.
Cudny ten mój synek. W lipcu skończył 14 lat.

Biegacz

W ostatni weekend Jędrek wziął udział z tatą w 2 biegach ulicznych, nocnej 5 km i szybkiej 10 km. Po raz pierwszy biegł oficjalnie na 10 km. Tata się ekscytuje wynikami. Z wyniku pierwszego biegu nie jest zadowolony, że mógłby być lepszy. Niezbyt dobrze im się biegło, musieli dużo osób wymijać. Dla mnie to zupełnie bez znaczenia minuta w tą czy tamtą. Pamiętam tylko, że ze 3 lata temu, gdy zaczynali, za nimi były jakieś 3 osoby, a teraz 300. Jest różnica :-)  Z drugiego biegu chłopcy zadowoleni. Przebiegli (za nimi jeszcze chyba ze 100 osób), medale dostali, nawet się zbytnio nie zmęczyli. Bardzo się cieszę, że chłopcy biegają. Tylko chciałabym, żeby za bardzo się nie wkręcili i żeby pozostało to zdrową przyjemnością i rozrywką.

Kolejny ciężki rok za nami

Ostatnio pisałam ponad rok temu. Kronikarska potrzeba motywuje mnie do streszczenia tego, co się wydarzyło przez ten rok i w jakim s...